นายกลับแอบกินขนมปังของผม!”เฉาเยวียนกลอกตา “นายกินไปเท่าไหร่ ไม่รู้ตัวบ้างเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงัก คิดทบทวนอย่างละเอียด รู้สึกละอายใจจึงไอเบาๆ สองสามที “อืม……ก็ไม่ได้หิวมากนัก ทนได้อยู่ เอ่อ… พวกเราเข้ามาในเกาะนี้สำเร็จแล้ว ต่อไปจะทำยังไง?”“นายถามฉันเหรอ?” เฉาเยวียนกระตุกมุมปาก “นายไม่ได้บอกหรอกเหรอว่ามีแผนที่สมบูรณ์แบบแล้ว?”ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว “แผนของผมก็คือ……ขึ้นเกาะ แล้วก็ดูสถานการณ์”เฉาเยวียนกลั้นความอยากชักดาบฟันเจ้าอ้วนที่ไว้ใจไม่ได้คนนี้ให้ตาย สูดหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ พูด “ตอนนี้พวกเราขึ้นเกาะมาได้แล้ว แต่ยังไม่ได้เข้าไปในเขตของศูนย์ไจเจี้ย เห็นกำแพงเหล็กสูงพวกนั้นไหม? ข้างในนั่นแหละคือศูนย์ไจเจี้ยที่แท้จริงและถ้าจะเข้าไปในศูนย์ไจเจี้ย ก็มีทางเดียวคือประตูหน้าเท่านั้น ที่นั่นมีทหารประจำการอยู่มากมาย เข้มงวดมากดังนั้นสิ่งเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือต้องหาทางเข้าไปจากตรงนั้นให้ได้……นายเหม่ออะไรอยู่น่ะ!?”เฉาเยวียนเห็นไป๋หลี่พั่งพั่งมองออกไปที่ทะเลอย่างเหม่อลอยตลอด จึงอดไม่ได้ที่จะด่า“ไม่ใช่……” ไป๋หลี่พั่งพั่งจ้องมองไปยังหาดทรายตื้นๆ เบื้องหน้า พลางขยี้ตา “ทำไมผมถึงเห็นว่ามีคนอีกสามคนขึ้นมาบนเกาะนี้ล่ะ? เป็นภาพลวงตาของผมรึเปล่า?”เฉาเยวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองยังหาดทรายตื้นที่พวกเขาเพิ่งขึ้นมาเมื่อเห็นเงาร่างสามคนที่สวมชุดดำน้ำแบบเดียวกับพวกเขา กำลังลุกขึ้นยืนอย่างกระดากกระเด
