าเงิน ทำให้เกิดรัศมีสว่างจางๆ แผ่ออกมาเปรี้ยง!สายฟ้าเชื่อมต่อเสายักษ์ทั้งเจ็ด ตามด้วยร่างเจ็ดร่างสวมเสื้อคลุมสีดำ สวมหมวกคลุมศีรษะขนาดใหญ่ ปรากฏขึ้นจากแสงไฟฟ้า ยืนนิ่งอยู่บนยอดเสาแต่ละต้นพวกเขาก้มหน้า หมวกคลุมศีรษะขนาดใหญ่ปิดบังใบหน้าของทุกคนไว้ในเงามืด ไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับกลุ่มผู้พิพากษาที่เย็นชา“ร่างทรง”พร่ำรำพันยืนอย่างทุลักทุเลในทะเลทราย เงยหน้ามองร่างสีดำทั้งเจ็ด ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“สองปีแล้ว พวกแกไล่ล่าฉันมาตลอดสองปีเต็มๆ! พวกแกต้องการอะไรกันแน่?!”ร่างสีดำเจ็ดร่างยืนอยู่บนยอดเสาสีเงิน ไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้น หลังจากเงียบไปนาน ทุกคนก็เปล่งเสียงพร้อมกันเป็นพยางค์ง่ายๆ แต่น่าสะพรึงกลัว“ฆ่า!”เมื่อคำว่าฆ่าถูกเอ่ยออกมา ลมฟ้าอากาศก็เปลี่ยนแปลงไปภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม พายุบ้าคลั่งพลันปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ทรายรอบตัวพร่ำรำพันถูกพัดม้วนขึ้นมาอย่างฉับพลัน พร้อมกันนั้นใบมีดวายุคมกริบนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากพายุ มุ่งตรงไปยังใบหน้าของพร่ำรำพันสีหน้าของพร่ำรำพันเลวร้ายขั้นสุด รอบกายเขาปรากฏแสงสว่างวูบวาบอีกครั้ง ก่อนจะหรี่ลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นวังวนสีดำสนิทลึกลับปรากฏขึ้นข้างกาย กลืนกินใบมีดวายุทั้งหมดเข้าไปเขาจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง ครู่หนึ่งผ่านไปก็หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “ดี ในเมื่อพวกคุณจะบีบให้ฉันหมดทางไป……งั้นฉันก็จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกคุณเช่นกัน!”เมื่อพูดจบ
