ใจเลยที่หมอหลี่อายุยังน้อย ก็สามารถเป็นจิตแพทย์ที่เก่งที่สุดในต้าเซี่ยได้ ความขยันขันแข็งแบบนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจะทำได้……ไม่รู้ว่าผมหนาทึบบนหัวของเขาจะเป็นของปลอมหรือเปล่า……หลินชีเยี่ยดึงเก้าอี้ออกมา นั่งลงที่โต๊ะ มองดูกองสมุดบันทึกข้างๆ ตัว จมอยู่ในภวังค์ความคิดสมุดบันทึกมากมายขนาดนี้ เขาคงไม่สามารถนำติดตัวไปได้ตอนหนีออกจากที่นี่ แต่ถ้าจะอ่านและเข้าใจทั้งหมดก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน และของพวกนี้ก็ไม่สามารถนำเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าได้……หลินชีเยี่ย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็พบวิธีแก้ปัญหาแล้วในเมื่อเขาไม่สามารถนำสมุดบันทึกพวกนี้ไปได้ ถ้าอย่างนั้นก็คัดลอกทั้งหมดไว้ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าสิถึงอย่างไรเขาก็ถูกขังอยู่ในห้องเล็กๆ นี้ทั้งวันไม่มีอะไรทำ จะได้ใช้เวลาที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าบรากีค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากห้องอย่างลับๆ ล่อๆ มองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเขา แล้วก็อุ้มพิณในมือเดินออกไปอย่างรวดเร็วเขาเดินตรงผ่านระเบียงชั้นสอง ย่องเบาๆ บนบันได มองออกไปนอกช่องบันไดครู่หนึ่ง แล้วพลิกตัวพุ่งเข้าไปในห้องแรกข้างบันไดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า“แกร๊ก!” ประตูห้องถูกล็อก“พรึ่บ!” ม่านถูกรูดปิดบรากีนั่งอยู่คนเดียวในห้องมืด ถอนหายใจยาวๆเขาอุ้มพิณไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น ก้มหน้าลง เกี่ยวสายพิณสายแรกเบาๆติ๊ง!เสียงพิณดั
