งกังวานใส บรากีรีบกดสายพิณทันที เสียงพิณจึงหยุดกึก!เขาเดินไปที่หน้าต่าง แหวกม่านออกนิดหนึ่ง แอบมองออกไปข้างนอกอย่างระแวดระวัง……‘อืม ไม่มีใครได้ยิน!’บรากีกลับไปนั่งที่เดิมอย่างตื่นเต้น กระแอมเบาๆ สูดหายใจลึก แล้วเริ่มขับร้องอย่างจริงจัง!“อา~ ช่างเป็น……”ปัง!บรากีอึ้งไปประตูห้องถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นบรากีนั่งอยู่ที่มุมห้องมืดๆ ก็ตกตะลึงทันทีสายตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอย่างเงียบงัน“ฮะ… ฮะ… ฮัดชิ่ว!!” บรากีรีบซ่อนพิณไว้ด้านหลัง แกล้งทำเป็นจามมุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อย “……คุณมาทำอะไรในห้องผู้อำนวยการของผม?”บรากีครุ่นคิดครู่หนึ่ง “มาชื่นชม”หลินชีเยี่ยกลอกตา เปิดประตูด้านหลังกว้างขึ้น “ผมจะทำงานแล้ว ถ้าคุณอยากท่องบทกวีจริงๆ ไปหาท่านเมอร์ลินให้สร้างเขตกั้นเสียงให้คุณสิ”ดวงตาของบรากีสว่างวาบขึ้นทันที!เขาหยิบพิณออกมาจากด้านหลัง วิ่งออกจากห้องผู้อำนวยการเหมือนสายลม “ขอบคุณท่านผู้อำนวยการขอรับ!”“เดี๋ยวก่อน!” หลินชีเยี่ยนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากขึ้นอย่างกะทันหันบรากีหยุดฝีเท้า หันกลับมามองอย่างงุนงง“ช่วงนี้ คุณรู้สึกว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติไหม? เช่น เหนื่อยล้าโดยไม่มีสาเหตุ หรือวิตกกังวล?” หลินชีเยี่ยถามแล้วเสริมอีกประโยค “การที่หล่อขึ้นผิดปกติไม่นับ!”บรากีชะงัก คิดอย่างละเอียดแล้วตอบ “ไม่มีนะ ข้ารู้สึกว่าทุกวันเต็มไปด้วยพลัง เหมือนม
