ีความกระตือรือร้นไม่รู้จบที่จะทุ่มเทให้กับบทกวี… แต่ว่า……”“แต่ว่าอะไร?”สายตาของบรากีค่อยๆ หม่นลง เขามองพิณในมือ เงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยปากอย่างเศร้าสร้อย “ข้า… คิดถึงภรรยาของข้า……”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่“อืม ผมเข้าใจแล้ว” ครู่ต่อมาหลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ เอ่ยปาก “ไปเถอะ ผมจะทำงานแล้ว”หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปในห้อง เปิดม่านหน้าต่าง เห็นบรากีกำลังกอดพิณฮาร์ปแน่น เหมือนเด็กหนุ่มที่ผิดหวัง ก้มหน้าเดินไปอย่างหดหู่……หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว กลับมานั่งที่โต๊ะ แล้วเขียนประโยคแรกลงบนกระดาษขาว‘เคยมีคนไข้คนหนึ่งถามฉันว่า โลกใบนี้เป็นความจริงหรือไม่? ถ้าเราไม่สามารถยืนยันความจริงของมันได้ แล้วเราจะยืนยันการมีอยู่ของตัวเองได้อย่างไร?คำถามนี้น่าสนใจมาก ฉันคิดว่า ความจริงหรือไม่จริงของโลกไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ มีบางคน บางเรื่องราว ที่ทำให้เรารู้สึกว่าแม้โลกนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา……ชีวิตที่เป็นภาพลวงตานี้ ก็คุ้มค่าแล้ว……’
