สิว่าเธอจัดการอะไรยังไงบ้าง?” อาจารย์เฉินพูดเสียงเย็นสีหน้าของเซี่ยอวี่แสดงความอึดอัด “แต่ท่านอาจารย์ ในเด็กหนุ่มสองคนที่ลงมือ มีคนหนึ่งไม่ใช่นักโทษ แต่เป็นคนไข้จากโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวง”“คนไข้? เป็นอู๋เหลาโก่วนั่นเหรอ?”“ไม่ใช่ครับ เป็นเด็กหนุ่มชื่อหลินชีเยี่ย”“……”“ท่านอาจารย์?”“หืม? โอ้ คนที่เขาตี เป็นพวกคนแบบไหนบ้างล่ะ?” อาจารย์เฉินได้สติกลับมา“คนที่ถูกเขาทำร้ายชื่อหันจินหลง เป็นคนที่พวกเราสงสัยก่อนหน้านี้ว่าเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนักโทษที่หายตัวไปหลายคดี แต่ไม่เคยพบหลักฐาน ส่วนคนอื่นๆ ที่ถูกทำร้ายล้วนเป็นนักโทษที่สนิทกับเขา”“คดีนักโทษหาย……” อาจารย์เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอไม่ได้บอกฉันก่อนหน้านี้แล้วเหรอว่ามีเบาะแสแล้วทำไมจนถึงตอนนี้ยังไม่มีหลักฐาน”เซี่ยอวี่อ้าปากค้าง ครู่หนึ่งต่อมาจึงก้มหน้ายอมรับผิด “ผู้น้อยทำงานไม่เป็นผล……”อาจารย์เฉินชายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงเย็นชา ก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน“ท่านอาจารย์ แล้วเด็กหนุ่มสองคนที่ทะเลาะกันนั้น ควรจัดการยังไงดีครับ” เซี่ยอวี่เอ่ยถาม“ทะเลาะกัน? ใครทะเลาะกัน” อาจารย์เฉินถามเรียบๆ “แค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นแหละ ทำร้ายนักโทษที่ไม่บริสุทธิ์อยู่แล้วไม่กี่คน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เรื่องนี้ก็แค่นี้แหละ”อาจารย์เฉินก้าวเดินหายไปบนบันได ทิ้งให้เซี่ยอวี่ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว ครู่หนึ่งต่อมา ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย………หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลืมตาข
