ึ้นเตียงแข็งๆ เพดานว่างเปล่า บนผนังสีขาวด้านข้างแขวนชุดทหารที่พับเรียบร้อย……‘ชุดทหาร?’หลินชีเยี่ยลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองดูทุกอย่างตรงหน้าอย่างงุนงง ครู่หนึ่งต่อมาจึงได้สติ‘ที่นี่คือ……ค่ายฝึกอบรม?’เขากลับมาอีกแล้ว?หลินชีเยี่ยก้มมองร่างกายตัวเอง เขายังสวมชุดคนไข้สีฟ้าขาว ดวงตาฉายแววสับสน จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงหันไปมองข้างๆเตียงข้างๆ ว่างเปล่า ไม่มีร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งอยู่“นี่เป็นความฝันเหรอ” หลินชีเยี่ยพึมพำ “ทำไมฉันถึงฝันถึงที่นี่……”เขาลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าบู๊ต เปิดประตูห้องของค่ายฝึกอบรม แล้วเดินออกไปข้างนอกภายใต้ท้องฟ้าสลัว ทั้งค่ายฝึกอบรมเงียบสงัด ประตูทุกห้องปิดสนิท ข้างในว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงสายลมอ่อนๆพัดผ่านระเบียงที่ว่างเปล่า ส่งเสียงครวญครางแผ่วเบาหลินชีเยี่ยเดินไปที่ขอบระเบียง ก้มมองลงไปข้างล่าง จู่ๆ ก็ชะงักที่ลานกว้างใต้หอพัก อู๋เหลาโก่วสวมชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาว นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้น ดวงตาเหม่อลอยจ้องมองพื้นดินเบื้องล่าง“นั่นเขาเหรอ……เขามาทำอะไรที่นี่?” หลินชีเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาฉายแววสงสัย แล้วหันเดินไปยังทางเดินด้านข้างครึ่งนาทีต่อมา หลินชีเยี่ยก็มาถึงข้างๆ อู๋เหลาโก่วเขายืนอยู่ตรงนั้น ชำเลืองมองพื้นที่ว่างเปล่า เงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ พูดขึ้น “เป็นคุณเหรอ ที่กำลังชี้นำความฝันของผม? นี่เป็นผนึกต้องห้ามของคุณเหรอครับ?”อู๋เหลาโก่วมองห
