ลินชีเยี่ยแวบหนึ่ง แล้วส่ายหัวที่ยุ่งเหยิงราวกับรังนก“คนที่ฝันคือตัวนายเอง ฉันเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์” เขากล่าว“ผู้สังเกตการณ์?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณอยากดูอะไร?”อู๋เหลาโก่วชะงัก เกาหัวอย่างงุนงง ลังเลอยู่นานก่อนจะเอ่ยปากอย่างไม่แน่ใจ “อยากดูว่า……นายเป็นคนแบบไหน?”พูดจบ เขาก็ก้มหน้าลงมองที่เท้าของตัวเองแล้วเหม่อลอยหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินคำตอบของอู๋เหลาโก่ว ก็ขมวดคิ้วมุ่นอู๋เหลาโก่วคนนี้แปลกมากความแปลกไม่ได้หมายถึงแค่พฤติกรรมโรคทางจิตของเขา แต่ยังหมายถึงความสามารถที่จะเข้าออกความฝันของคนอื่นได้อย่างอิสระ ต้องรู้ว่าที่นี่คือศูนย์ไจเจี้ย ผนึกต้องห้ามทั้งหมดจะถูกปิดผนึกโดย [ศิลาสกัดกั้น] แต่เขากลับสามารถเปิดผนึกต้องห้ามและเข้ามาในความฝันของเขาได้ต้องรู้ว่าระหว่างพวกเขามีกำแพงกั้นอยู่ไม่รู้กี่ชั้น ระยะทางไกลขนาดนี้ เขาทำได้อย่างไรกัน?และสิ่งที่แปลกคือ หลังจากเข้ามาแล้วเขาก็ไม่ทำอะไรเลย แค่นั่งยองๆ เหม่อลอยอยู่ตรงนั้น……ครู่หนึ่งต่อมา หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามอีกครั้ง “ทำไมคุณถึงรู้รหัสลับในการออกจากโรงพยาบาล?”“รหัสลับ?” อู๋เหลาโก่วหันมาอย่างสงสัย “อะไรคือรหัสลับ?”“บะหมี่เนื้อวัวผักดองห้าเครื่องเผ็ดร้อนหอมฉุยเวียนวนสู่สวรรค์”“อ้อ……” อู๋เหลาโก่วดูเหมือนจะนึกออก “นี่เป็นสิ่งที่คนอื่นบอกฉันตอนที่ฉันอยู่ในความฝันของพวกเขา”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “แล้ว
