ในชั่วพริบตา ร่างของนักโทษรอบตัวหลินชีเยี่ยก็ปรากฏรอยแผลจากกระบี่พร้อมกัน เลือดสดๆ กระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นหินที่สะอาดเอี่ยม เสียงคำรามที่ดังสนั่นหูกลายเป็นเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดไม่ถึงสิบวินาที นักโทษกว่าสิบคนล้มลงต่อหน้าเด็กหนุ่มทั้งสอง นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นเมื่อเลือดพุ่งกระฉูดออกมา นักโทษคนอื่นๆ ที่ยังไม่ทันได้ลงมือก็ถึงกับตะลึงงัน!นี่มันศูนย์ไจเจี้ยไม่ใช่นะ ไม่ใช่ว่าไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้หรอกเหรอ? นี่ไม่ควรจะเป็นการตะลุมบอนด้วยร่างกายฝ่ายเดียวหรอกเหรอ?!!พวกเขาคนหนึ่งมือเปล่า อีกคนถือตะเกียบ แล้วทำให้คนเลือดพุ่งได้ยังไง?!นี่มันสมเหตุสมผลเหรอ?!หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าตัวเองลงมือรุนแรงเกินไปหน่อย ถ้าหากมีเลือดมากมายเปรอะเปื้อนโรงอาหาร ก็คงจะดึงดูดความสนใจของผู้คุมแน่นอนแต่ก็ไม่อาจโทษเขาได้ เขาก็ไม่คิดว่าภายใต้การผนึกพลังของ [ศิลาสกัดกั้น] [กวีแห่งนภา] จะยังสามารถเปลี่ยนตะเกียบให้กลายเป็นอาวุธที่มีพลังกระบี่ได้หรือว่าบทกวีนี้สั่นสะเทือนใจเขามากเกินไป?หลินชีเยี่ยไม่ได้ตั้งใจใช้พลังกระบี่อีก แต่กลับจับตะเกียบกลับด้าม ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วท่ามกลางนักโทษมากมาย อาศัยความสามารถในการหยั่งรู้ที่ [พิภพเทพ] มอบให้ หลบหลีกการโจมตีทุกครั้งอย่างแม่นยำมือขวาของเขาฟาดลงบนต้นคอของนักโทษคนหนึ่ง ทำให้เขาสลบในทันที จากนั้นรีบถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อหลบหมัดตรงที่พุ่งมาจากทั้งสอ
