งด้าน มือทั้งสองคว้าข้อมือของคนทั้งคู่ไว้แล้วบิดลงอย่างแรง!เสียงกระดูกหักดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของคนทั้งสอง พวกเขาถูกหลินชีเยี่ยเตะกระเด็นไปไกลหลายเมตร ชนโต๊ะอาหารล้มระเนระนาดทันใดนั้น บริเวณรอบตัวหลินชีเยี่ยก็โล่งขึ้นไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่การที่หลินชีเยี่ยใช้ตะเกียบฟันคนเมื่อครู่ ก็ทำให้นักโทษที่เหลือตกใจกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว ยิ่งเมื่อหลินชีเยี่ยใช้ทักษะการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างนักโทษรอบข้างทั้งหมด ตอนนี้คนอื่นๆ จึงมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองสัตว์ประหลาดใครจะไปสู้กับเขา? บ้าหรือไง?!หลินชีเยี่ยจึงมีเวลาหันไปมองอีกด้านหนึ่ง แล้วก็ชะงักงันอยู่กับที่เขาเห็นอันชิงอวี๋ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นักโทษทุกคนที่เข้าใกล้เขาถูกตัดแขนทั้งสองข้างในพริบตา ราวกับมีกระบี่ยาวที่มองไม่เห็นแขวนอยู่รอบๆ พร้อมจะฟันลงมาได้ทุกเมื่ออย่างไรก็ตาม อันชิงอวี๋จำคำพูดของหลินชีเยี่ยที่บอกว่า ‘เบามือหน่อย’ ได้ดี ดังนั้น… ทุกครั้งที่นักโทษคนหนึ่งถูกเขาตัดแขนทั้งสองข้าง ก่อนที่เลือดจะพุ่งออกมามากมาย เส้นใยที่มองไม่เห็นก็จะเย็บแผลให้พวกเขาในทันที แม้ว่ากระดูกและเนื้อเยื่ออ่อนด้านในจะขาดแล้ว แต่มือก็ไม่หลุดออก และไม่มีเลือดพุ่ง มีเพียงแขนที่ห้อยอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรงและบวมแดงตัดมือก่อน แล้วค่อยเย็บกลับ อันชิงอวี๋เหมือนเป็นศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ใช้ [เส้นใยแห่งความวิบัติ] ทำการผ่าตัดใหญ่แบบวิปริตกับนักโทษน
