ดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างใจเย็น “ฉันคิดว่า นายอาจจะลืมอะไรบางอย่าง”หลินชีเยี่ยชี้ไปที่ชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาวที่เขาสวมอยู่ “ฉันไม่เคยเป็นนักโทษที่นี่ ฉันแค่เป็นผู้ป่วยทางจิตธรรมดาแม้ว่าฉันจะใช้ผนึกต้องห้ามได้ แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของผู้คุม…ถ้านายมีความสามารถ ก็ไปฟ้องฉันที่โรงพยาบาลจิตเวชสิ?”พูดจบ หลินชีเยี่ยก็โยนตะเกียบในมือออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ตะเกียบสีดำพุ่งผ่านอากาศราวกับกริชคมกริบ แทงทะลุไหล่ขวาของลูกพี่หัน เลือดสาดกระเซ็น!ลูกพี่หันครางด้วยความเจ็บปวด แขนขวาทั้งแขนหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้นอีกต่อไปหลินชีเยี่ยค่อยๆ เดินมาเบื้องหน้าลูกพี่หัน พูดอย่างสงบ “การทำให้แขนของนายพิการหนึ่งข้าง เป็นเพียงบทเรียนให้นาย ถ้าต่อไปนายกล้ายุ่งกับฉันหรือเขาอีก……ฉันจะฆ่านายยังไงซะ ผู้ป่วยทางจิตฆ่าคนก็ไม่ผิดกฎหมาย”หลินชีเยี่ยไม่สนใจสายตาคลุ้มคลั่งของลูกพี่หัน หันหลังเดินออกไปนอกโรงอาหารทันทีทว่าอันชิงอวี๋เดินมาหน้าลูกพี่หัน ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก้มลงเก็บตะเกียบจากพื้น แล้วแทงเข้าไปที่ไหล่ขวาของลูกพี่หันอีกครั้งในมุมที่ต่างออกไป“อ๊าก!!!”เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้งอันชิงอวี๋พูดอย่างเกรงใจเล็กน้อย “ขอโทษทีนะ ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยเข้าใจโครงสร้างร่างกายมนุษย์ ครั้งที่แล้วยังไม่สามารถทำให้นายพิการได้สมบูรณ์……แต่ไม่ต้องกังวล ตอนนี้นายพิการสมบูรณ์แล้ว”อันชิงอวี๋ตบไหล่ของเขาเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินตา
