กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาปูดโปน พละกำลังอันทรงพลังพลุ่งพล่านออกมาเขาถูกหลินชีเยี่ยปลุกเร้าให้เลือดเดือดพล่านแล้ว!“พวกแกมีฝีมือ แต่ฉันก็ไม่ใช่ไม่มี วันนี้ฉันจะให้พวกแกรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนคุมที่นี่!”ขาทั้งสองข้างของลูกพี่หันกระทืบพื้นอย่างแรง ทิ้งรอยบุ๋มตื้นๆ ไว้บนพื้นปูน ร่างของเขาเหมือนสัตว์ป่าที่ดุร้ายพุ่งเข้าหาหลินชีเยี่ยอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า!หลินชีเยี่ยไม่ได้เลือกที่จะหลบหลีก กลับยืนอยู่กับที่ ร่างกายโน้มลงเล็กน้อย……“พลังถอดถอนภูเขา ลมหายใจปกคลุมทั่วหล้า!”หลินชีเยี่ยเปล่งเสียงเบาๆ มือขวากำหมัด พุ่งออกไปอย่างฉับพลัน!แรงลมจากหมัดที่พุ่งมาฉีกอากาศ ก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ลูกพี่หันก็กำหมัดแน่นเช่นกัน ตะโกนด้วยความโกรธ ชกสวนหมัดของหลินชีเยี่ย!ตู้ม!สองหมัดปะทะกันอย่างรุนแรงโดยไม่มีลูกเล่นใดๆ ลมหมัดอันรุนแรงพัดกระหน่ำ ทำให้เสื้อผ้าของทั้งสองคนสะบัดพลิ้วลูกพี่หันครางอย่างเจ็บปวด ร่างกายถอยหลังไปหลายก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ ข้อนิ้วมือขวาแดงก่ำไปทั้งหมด มือของเขาสั่นเล็กน้อยหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ สะบัดมือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นดวงตาของลูกพี่หันเบิกกว้าง จ้องมองหลินชีเยี่ยเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! ทำไมแกถึงยังใช้ผนึกต้องห้ามที่นี่ได้? มันไม่ยุติธรรม!!” ลูกพี่หันตะโกนด้วยความโกรธ “ฉันจะบอกผู้คุม! ฉันจะให้พวกเขาปราบแกใหม่!!”หลินชีเยี่ยขมว
