“มีธุระอะไรกับแก?” ลูกพี่หันหัวเราะเยาะ ยื่นมือคว้าถาดอาหารที่อันชิงอวี๋ยังกินไม่หมด แล้วขว้างใส่ผนังข้างๆทันที!เคร้ง!!เสียงกังวานดังก้องไปทั่วโรงอาหารที่เงียบสงัด อาหารกระเด็นเกลื่อนพื้น ดวงตาของลูกพี่หันหรี่ลงเล็กน้อย มองอันชิงอวี๋จากที่สูงอย่างดูแคลน“ไอ้ตาเดียวกับไอ้หน้าบาก แกเป็นคนฆ่าใช่ไหม?” เสียงของเขาเย็นเยียบจับใจอันชิงอวี๋ไม่ตอบคำถามของเขา แม้แต่จะมองตรงๆ ก็ไม่เลย สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงอาหาร ลุกพรวดขึ้นยืนทันทีพอเขาลุกขึ้น นักโทษรอบๆ ก็ก้าวเข้ามาครึ่งก้าวพร้อมกัน ล้อมเขาไว้แน่นหนา สายตาเต็มไปด้วยการเตือน“หลบไป ฉันจะไปหาคน” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย“หาคน? ฉันกำลังคุยกับแกอยู่! แกดูถูกฉันอยู่เหรอ?!” ลูกพี่หันตะโกนด้วยความโกรธในตอนนั้นเอง ลูกน้องข้างๆ เขาหันไปมองตามสายตาของอันชิงอวี๋ จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป เขากระซิบบางอย่างที่หูของลูกพี่หันลูกพี่หันชะงัก หันไปมอง เห็นหลินชีเยี่ยกำลังเดินไปที่ช่องตักอาหารอย่างไม่สนใจใคร เตรียมตักอาหาร ไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้สักครั้ง“เป็นไอ้หมอนั่นเหรอ?” ลูกพี่หันพึมพำ เหลือบมองอันชิงอวี๋ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “คนที่แกอยากหา คือไอ้หมอนั่นใช่ไหม?”ไม่รอให้อันชิงอวี๋ตอบ ลูกพี่หันก็พูดต่อ “ก็ดี โอกาสหายาก จะจัดการพวกแกทั้งสองคนพร้อมกันเลย ประหยัดเวลาครั้งหน้า”พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้อ
