ี่ยได้สติ แกล้งทำเป็นสงบแท้จริงแล้ว ในใจเขากำลังปั่นป่วนอย่างหนักเขาจำได้แม่นว่า รหัสลับนี้ปรากฏในความฝันของเขาเมื่อคืน และยังเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของอู๋เหลาโก่วด้วย……นี่เป็นเรื่องบังเอิญเหรอ?หรือว่าเขาแค่ฝันไป แต่กลับฝันเห็นรหัสผ่านประตูวันนี้จริงๆ?นี่มันช่างเกินไปจริงๆ“เอ่อ ผมอยากถามหน่อย” หลินชีเยี่ยลังเลก่อนเอ่ยปาก “พวกรหัสลับแปลกๆ พวกนี้ของพวกคุณมาจากไหนกัน?”ผู้ช่วยพยาบาลหัวเราะเบาๆ “รู้สึกว่ามันเกินไปใช่ไหม? แต่มันต้องเกินไปแบบนี้ถึงจะไม่มีทางที่ใครจะเดาได้……รหัสลับพวกนี้ถูกสร้างขึ้นโดยปัญญาประดิษฐ์ของศูนย์ไจเจี้ยในคืนก่อนหน้า มีแค่พวกเราผู้ช่วยพยาบาลไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ถือว่าเป็นความลับระดับสูงสุดเลยล่ะ”“สร้างโดยปัญญาประดิษฐ์……”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะก้าวออกจากประตูใสเดินไปยังโรงอาหาร…ซ่า~น้ำไหลชะล้างเลนส์แว่น ชำระคราบเลือดเล็กๆ น้อยๆ ที่เหลืออยู่ อันชิงอวี๋ปิดก๊อกน้ำ ใช้เสื้อเช็ดหยดน้ำบนแว่นให้แห้ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องน้ำ“หิวนิดหน่อยแล้ว……” อันชิงอวี๋ลูบท้องที่แบนราบ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินตรงไปยังโรงอาหารเขาเดินเข้าโรงอาหาร ตรงไปยังช่องตักอาหาร ตอนนี้เป็นช่วงเวลาอาหารที่คึกคัก มีนักโทษในโรงอาหารไม่น้อยต่างกินไปพูดคุยเสียงดังไป เสียงอึกทึกทำให้อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วเขายื่นมือรับถาดอาหารของตัวเอง ยิ้มพลางกล่าวขอบคุณพนักงาน
