แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมสุดคนเดียวโชคดีที่วันนี้ไม่มีปลาดวงตาของอันชิงอวี๋ฉายแววโล่งอกครู่ต่อมา ลูกพี่หันก็นำกลุ่มนักโทษเดินอาดๆ เข้ามาทางประตูลูกพี่หันเชิดหน้าชูคอ ท่าทางยโส มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ ดูอารมณ์ดีมาก ส่วนนักโทษที่ตามหลังมา แม้จะดูเหมือนเคว้งคว้างไปบ้าง แต่ก็มีสีหน้าไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินเช่นกัน“วันนี้ ฉันจะกินสามจาน!” ลูกพี่หันพูดกับลูกน้องข้างๆลูกน้องรีบพยักหน้า วิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อตักอาหารให้ลูกพี่หัน ส่วนลูกพี่หันเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารทันที ฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ในตอนนั้นเอง มีนักโทษอีกคนวิ่งรีบร้อนมาที่ข้างกายลูกพี่หัน ก้มหน้าพูดอะไรบางอย่างลูกพี่หันชะงักเขาคว้าปกเสื้อของนักโทษคนนั้นอย่างแรง เบิกตากว้าง พูดทีละคำ “แกพูดอีกทีซิ?”“เอ่อ พี่ชายหน้าบากก็หายตัวไปแล้ว……” เสียงของนักโทษสั่นเครือลูกพี่หันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและความสงสัย เขาจ้องตานักโทษคนนั้นเขม็ง “เกิดขึ้นเมื่อไหร่?”“ตอนที่คุณพาคนไปหาเรื่องสาวกน่ะครับ……”“เป็นไปได้ยังไง?” ลูกพี่หันขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเลย เขาตบถาดอาหารที่เพิ่งส่งมาบนโต๊ะจนกระเด็นเสียงเคร้งดังก้องไปทั่วโรงอาหาร กลบเสียงอึกทึกทั้งหมดในโรงอาหารที่เงียบสงัด ลูกพี่หันตะคอกใส่คนรอบข้าง“พวกแกไปตามหามาให้ฉัน!”ลูกน้องหลายคนวิ่งออกจากโรงอาหารอย่างรวดเร็ว กระจายกันออกไปค้นหาลูกพี่หันนั่งลงที่เดิม สีหน้าเลวร้ายอย่างที่สุด
