เขาเริ่มสงสัยตัวเอง…‘ทั้งๆ ที่เพิ่งซ้อมพวกสาวกไปหยกๆ พวกนั้นไม่น่าจะมีโอกาสฆ่าไอ้หน้าหน้าบากได้ หรือว่าฉันเดาผิด? ไม่ใช่ฝีมือพวกนั้น?’‘แล้วจะเป็นใครได้…’ทันใดนั้น ลูกพี่หันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ม่านตาหดเล็กลงทันที!‘นักโทษคนใหม่นั่น!’‘ไอ้ตาเดียวอยากหาเรื่องไอ้หมอนั่น วันเดียวกันนั้น ไอ้ตาเดียวก็หายตัวไป วันนี้ไอ้หน้าหน้าบากก็บอกว่าจะไปหาไอ้หมอนั่น ผลคือก็หายตัวไปอีก……นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่!’ลูกพี่หันลุกขึ้นยืน “นักโทษคนใหม่ที่ไอ้หน้าหน้าบากพูดถึงอยู่ไหน?”เหล่านักโทษซุบซิบกันครู่หนึ่ง แล้วมีคนยกมือชี้ไปที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร ตรงนั้นเป็นโต๊ะใหญ่ มีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งก้มหน้ากินข้าวอยู่อย่างเงียบๆลูกพี่หันหมุนคอ ส่งสายตาให้ลูกน้องข้างๆ อีกฝ่ายเข้าใจทันที “เร็ว! ล้างสนาม! ปิดกล้องทั้งหมด!”นักโทษหลายคนวิ่งไปที่มุมโรงอาหารที่มีกล้องวงจรปิด แอบเอากาวในมือไปติดหน้าจอ ปิดทุกมุมมองที่ครอบคลุมโรงอาหารทั้งหมด นักโทษคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกน้องของลูกพี่หันเห็นท่าไม่ดี ต่างก็รีบวิ่งออกจากโรงอาหารหลังจากนั้นสิบกว่าวินาที ในโรงอาหารก็เหลือเพียงคนของลูกพี่หันและอันชิงอวี๋ที่นั่งกินข้าวอยู่ตามลำพังที่มุมห้องลูกพี่หันก้าวเท้ายาวๆ เดินไปที่มุมโรงอาหาร ตามหลังมาด้วยกลุ่มนักโทษหน้าตาดุร้ายเป็นขบวนใหญ่ อย่างน้อยก็สี่สิบห้าสิบคนพวกเขาเดินมาถึงข้างๆ อันชิงอวี๋ ล้อมเขาไว้อย่างแน่นหนา ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแ
