“ต่อไปนี้เป็นเวลาทำกิจกรรมอิสระ ใครต้องการทำกิจกรรม……”เสียงของชายคนหนึ่งดังก้องไปทั่วเรือนจำ ตามมาด้วยเสียงคลิกเบาๆ ประตูห้องขังทั้งหมดจึงค่อยเปิดออกพร้อมกัน นักโทษจำนวนมากเดินออกมาจากห้องขัง เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเดินออกไปทันทีที่ออกจากคุก ลูกพี่หันก็นำคนกว่าสี่สิบคน เดินหน้าบึ้งตึงอย่างรวดเร็วไปยังมุมมืดแห่งหนึ่ง เป็นที่ตั้งของห้องอ่านหนังสือ อยู่สุดทางเดินของชั้น ซึ่งหันหลังให้กับแสงแดด ทำให้บริเวณนั้นมืดสลัวไปทั่ว มีเพียงกล้องวงจรปิดที่ปลายทางเดินเท่านั้นที่จับตาดูที่นี่ ในแง่หนึ่งนี่คือจุดที่การควบคุมหละหลวมที่สุดของศูนย์ไจเจี้ยทั้งหมด นอกเหนือจากห้องน้ำขณะนี้ ที่มุมของปลายทางเดิน มีชายสามคนนั่งอยู่ที่นั่น เมื่อเห็นลูกพี่หันนำคนมามากมายด้วยท่าทางดุดัน พวกเขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยชายที่นำหน้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เอ่ยปากด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“หันจินหลง แกพาคนมามากมายขนาดนี้ จะมาทำอะไร?”สายตาของลูกพี่หันกวาดมองทั้งสามคน แล้วพูดเสียงเย็น “ฉันมาทำอะไร พวกแกก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”ชายที่นำหน้าชะงัก เอียงหน้าเล็กน้อย สบตากับเพื่อนอีกสองคนที่อยู่ด้านหลัง ทั้งสามคนมีแววตางุนงงเหมือนกันเขาหันกลับมามองลูกพี่หัน ดวงตาฉายแววเย็นชา “แกมาหาเรื่องใช่ไหม?”“ฮึๆ” ลูกพี่หันบิดคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย “หาเรื่องแล้วยังไง? พวกแกคิดว่าฉัน ลูกพี่หัน เป็นคนที่ใครๆก็รังแกได้งั้นเหรอ?”“หันจินหลง” ชายที่นำหน้าสีหน้
