าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “แกรู้หรือเปล่าว่าพวกฉันเป็นใคร?”“พวกแกน่ะเหรอ? ก็แค่สาวกไม่ใช่รึไง?” ลูกพี่หันชี้นิ้วไปที่คนทั้งสามทีละคน “สาวกอันดับที่สิบสอง อันดับที่หกและอันดับที่สี่”“แกรู้ตำแหน่งของพวกเรา แล้วยังกล้ามาหาเรื่องพวกเราอีกเหรอ? แกรู้ไหมว่าคนแบบแกน่ะ ข้างนอกฉันใช้นิ้วเดียวก็บี้ตายได้สิบคน!” ชายที่นำหน้า หรือก็คืออันดับที่สี่พูดอย่างโกรธเคือง“ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นอันดับที่เท่าไหร่ หรือมีพลังสูงแค่ไหน ที่นี่ไม่ใช่ข้างนอก ที่นี่คือศูนย์ไจเจี้ย!” ลูกพี่หันชี้ที่ตัวเอง พูดเยาะเย้ย “ที่นี่ ข้านี่แหละคือลูกพี่!”พูดจบหันจินหลงก็โบกมือ “ซัดพวกมัน!”ในชั่วขณะต่อมา คนกว่าสี่สิบคนที่อยู่ด้านหลังลูกพี่หันก็กรูเข้าไปที่ปลายทางเดินแคบๆ จากนั้นการต่อสู้อันวุ่นวายก็เริ่มขึ้นสิบกว่านาทีต่อมาลูกพี่หันมองดูสาวกสามคนที่นอนหน้าตาบวมปูดอยู่บนพื้น หันจิ่นหลงปัดฝุ่นออกจากมือแล้วถ่มน้ำลายใส่พวกเขา“กล้ามาหาเรื่องฉัน พวกแกคงอยากตายแล้วสินะ……พวกเรา ไปกันเถอะ!”ด้านหลังเขา นักโทษกว่าสี่สิบคนแทบทุกคนมีบาดแผล แต่ก็ยังจ้องมองสาวกสามคนบนพื้นอย่างท้าทาย แล้วเดินกะเผลกตามหลังลูกพี่หันไปสาวกสามคนเบิกตากว้าง จ้องมองเงาร่างของทุกคนที่จากไปอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ราวกับอยากจะเชือดเฉือนพวกเขาทั้งเป็นพวกเขาเป็นสาวกอันดับต้นๆ ภายนอกถือเป็นภัยพิบัติระดับหายนะ แต่ในศูนย์ไจเจี้ยนี้ พวกเขาก็เป็นเพียงค
