นธรรมดาที่ค่อนข้างเก่งกาจเท่านั้นมีสำนวนที่ว่าสองมือสู้สี่มือไม่ได้ ในสถานการณ์ที่ทุกคนไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้ แม้พวกเขาทั้งสามจะมีฝีมือดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางเอาชนะนักโทษกว่าสี่สิบคนที่มีฝีมือไม่เลวได้โดยตรง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีลูกพี่หันที่มีพละกำลังเกินมาตรฐานอีกดังนั้น พวกเขาจึงถูกซ้อม……และถูกซ้อมอย่างหนักสาวกลำดับที่หกพยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ดวงตาทั้งคู่จ้องมองทิศทางที่ลูกพี่หันและคนอื่นๆ จากไปอย่างเอาเป็นเอาตาย เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำลายของลูกพี่หันออกจากใบหน้า ทั้งตัวแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ“บ้าเอ๊ย! ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ไอ้หันจินหลงนี่กล้าทำแบบนี้กับพวกเรา……คืนนี้ฉันจะจัดการมันเอง!”“ใจเย็นๆ” สาวกลำดับที่สี่เช็ดเลือดที่มุมปาก สูดหายใจลึก “แม้จะไม่รู้ว่าหันจินหลงไปโดนตัวไหนมา แต่พวกเราก็ไม่ควรเสียสติไปเพราะเรื่องนี้ พวกนายลืมคำสั่งของท่านพร่ำรำพันไปแล้วเหรอ?”เมื่อได้ยินคำว่า ‘พร่ำรำพัน’ สาวกลำดับที่หกและสิบสองก็เงียบลง“ภารกิจของพวกเราใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว ในเมื่อพวกเราอดทนมาหลายปีขนาดนี้ จะทนอีกไม่กี่วันไม่ได้เหรอ?”สายตาของสาวกลำดับที่สี่กวาดมองทางเดินที่ทุกคนจากไป ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “เมื่อ [ศิลาสกัดกั้น] ถูกทำลาย ตอนที่ศูนย์ไจเจี้ยจลาจล แค่หันจินหลงคนเดียว จะไม่ถูกพวกเราย่ำยีตามใจชอบเหรอ?ตอนนั้น พวกเราจะให้มันรู้ว่าอะไรคือการอยู่ไม่สู้ตาย……”…“นายคือนักโทษใหม่ที่เพิ่งมา
