ใช่ไหม?”อันชิงอวี๋เพิ่งเดินออกมาจากคุก ก็ถูกชายหน้าตะปุ่มตะป่ำคนหนึ่งขวางทางไว้ อีกฝ่ายหรี่ตามองเขา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่อันชิงอวี๋พิจารณาเขาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “คุณมีธุระอะไรกับผมเหรอ?”“นายรู้จักไอ้ตาเดียวไหม? คนที่อยู่ห้องตรงข้ามนายน่ะ” ชายหน้าบากเข้าเรื่องทันที“รู้จัก” อันชิงอวี๋ตอบตามตรง“นายเป็นคนฆ่าเขาใช่ไหม?”“คุณกำลังพูดอะไร?” อันชิงอวี๋มีความสงสัยปรากฏขึ้นในแววตา “ที่นี่คือคุก จะฆ่าคนได้ยังไง?”ชายหน้าบากขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองดวงตาของอันชิงอวี๋เขม็ง พยายามหาร่องรอยการโกหก แต่ดวงตาของอันชิงอวี๋นั้นใสซื่อเหลือเกิน ราวกับเป็นเด็กหนุ่มข้างบ้านที่ไร้เดียงสา“นายไม่ได้ฆ่าเขาจริงๆ เหรอ?” ชายหน้าบากเกาศีรษะ“จริง”“แล้วนายทำผิดอะไรถึงต้องเข้ามาที่นี่?”“ขโมยของ”“อ้อ……” ชายหน้าบากครุ่นคิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่าตนเองอาจจะคิดมากเกินไป เด็กหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่งแบบนี้ จะสามารถฆ่าไอ้ตาเดียวอย่างเงียบเชียบ แล้วยังชำแหละศพทิ้งได้อย่างชำนาญได้อย่างไร……“ผมไปได้หรือยังครับ?” อันชิงอวี๋กะพริบตา“อืม ไปได้” ชายหน้าบากพยักหน้า ขณะที่อันชิงอวี๋กำลังจะจากไป เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เดี๋ยวก่อน!”อันชิงอวี๋หยุดฝีเท้า“เงยหน้าขึ้นมา ฉันจะดูให้ชัดๆ” ชายหน้าบากเดินมาตรงหน้าอันชิงอวี๋ พินิจใบหน้าของเขาอย่างจริงจัง ครู่หนึ่งต่อมา ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายแปลกๆ“ก็เป็นของดีนี่……ถ้าเอานายไปให้ลูกพี่หัน
