ลย……”ลูกพี่หันขมวดคิ้วแน่นขึ้น“หรือว่า จริงๆ แล้วไม่ใช่พวกเขาทำ?” ลูกพี่หันพึมพำ“ลูกพี่ คนของเราคงพ้นข้อสงสัยแล้ว มีแต่พวกที่เงียบๆ ไม่พูดไม่จานั่นแหละ……จะเป็นพวกนั้นทำหรือเปล่าครับ?” ชายหน้าบากถามอย่างระแวดระวัง“ฮึ” ลูกพี่หันแค่นเสียง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยแววโหดเหี้ยม “คงเป็นอย่างนั้นแหละ พรุ่งนี้นายไปสืบดูหน่อย ดูซิว่าใครกันที่กล้าทำขนาดนี้”ชายหน้าบากดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเขาแสดงความลังเลใจ เอ่ยอย่างระมัดระวัง “ลูกพี่ครับ คนพวกนั้นล้วนเป็นคนของสาวกทั้งนั้น ข้างนอก พวกเขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นพิภพ หรือแม้แต่ขั้นอนันต์ ผะ… ผม… ไม่กล้าไปยุ่งกับพวกเขาหรอกครับ!”“ไอ้ตัวไร้ประโยชน์! ที่นี่คือศูนย์ไจเจี้ย ที่นี่พวกมันก็แค่กลุ่มคนไร้ค่า แกจะกลัวอะไร?” ลูกพี่หันด่าทอ“แต่ว่า ถึงพวกเขาจะใช้ผนึกต้องห้ามไม่ได้ ผมก็สู้พวกเขาไม่ได้อยู่ดี……” ชายหน้าบากร้องไห้คร่ำครวญ “ในศูนย์ไจเจี้ยทั้งหมด มีแต่หัวหน้าเท่านั้นที่จะสู้พวกเขาได้”ลูกพี่หันถ่มน้ำลาย เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว “ได้ งั้นฉันจะไปจัดการเอง”ชายหน้าบากถอนหายใจโล่งอก จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดอีกครั้ง “ลูกพี่ครับ งั้นผมจะไปสืบเรื่องเด็กใหม่นั่นนะครับ ผมรู้สึกว่าเขามีอะไรแปลกๆ……”“ตามใจแก”
