รากพุ่งลงมาจากยอดเมฆ ร้องคำรามลงสู่โลกมนุษย์ ราวกับผ้าแพรขาวที่เทพเจ้าทอดลงมา ทอดยาวหลายลี้ มองไปสุดลูกหูลูกตาก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด เสียงน้ำที่ดังกึกก้องเหมือนเสียงฟ้าร้องที่กลิ้งอยู่บนท้องฟ้า เต็มไปทั่วสมองของเขาในตอนนี้ เขายืนอยู่เบื้องหน้าน้ำตกสายนี้ รู้สึกถึงละอองน้ำทุกหยดที่กระเซ็นขึ้นมา กระทบลงบนร่างกายของเขาบางที น้ำตกสายนี้อาจจะมีอยู่จริง……ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าน้ำไหลผ่านชายเสื้อที่เปียกชุ่ม หยดลงบนพื้นเบาๆ เสียงสะท้อนก้องไปทั่วลานที่เงียบสงบ หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กลางลาน ไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้นหินไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ดวงตาที่ปิดสนิทของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอขึ้น พึมพำว่า“น้ำตกไหลเชี่ยวกรากลงมาสามพันฉือ ราวกับว่า……”โครม! โครม! โครม!เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน หลี่อี้เฟยที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งตื่นจากความฝัน เขางงงันอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งลงจากเตียงอย่างรวดเร็วอาจูที่อยู่ข้างๆ ขยี้ตาที่ยังง่วงงุนแล้วถามอย่างสงสัย “พี่เฟย นั่นเสียงอะไรเหรอครับ”หลี่อี้เฟยสวมชุดพยาบาลอย่างลวกๆ พลางหมุนลูกบิดประตู พร้อมกับพูดว่า“ไม่รู้สิ ฉันจะออกไปดู……”โครม!!ประตูเพิ่งเปิดออกเพียงเล็กน้อย น้ำที่ไหลบ่าก็ทะลักเข้ามาทันที พังประตูหลุดออก ซัดหลี่อี้เฟยที่อยู่หลังประตูกระแทกกับผนังอาจูตกตะลึง แล้วในชั่วขณะต่อมาก็ถูกกระแสน้ำพัดออกไปนอกห้อง“อ๊ากกกกก!! อึกๆ
