ๆๆ……อ๊ากกกก!! บุ๋มๆๆๆๆ……”พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของอาจูที่ดังๆ หายๆ ทั้งโรงพยาบาลจิตเวชก็วุ่นวายไปหมด ลานชั้นหนึ่งถูกน้ำท่วมจนมิด กระแสน้ำไหลเข้าห้องครัว พัดอุปกรณ์ทำครัวปลิวว่อนซ่าาา!!!คลื่นสีขาวปั่นป่วนรุนแรง ดอกไม้ กิ่งไม้ เขียง อาจู และสุนัขพันธุ์ปั๊กตัวหนึ่งที่ส่งเสียงร้องเหมือนห่าน ก็ถูกน้ำพัดกระเด็นไปทั่ว“สลาย!”เสียงทุ้มต่ำดังมาจากชั้นสอง เมอร์ลินสวมชุดคนไข้ มือถือไม้เท้าวิเศษ ปลายไม้เท้าปล่อยแสงสีฟ้าพลังเวทมนตร์ที่พลุ่งพล่านทำให้ชุดคนไข้ของเมอร์ลินพลิ้วไหวในชั่วขณะต่อมา น้ำที่ท่วมเต็มชั้นหนึ่งก็ลอยขึ้นเอง ตามการชี้นำของปลายไม้เท้าของเมอร์ลิน ลอยอยู่กลางอากาศ รวมตัวกันเป็นลูกน้ำขนาดมหึมา!เมอร์ลินโบกมืออีกครั้ง ช่องว่างในอากาศแยกออก กลืนลูกน้ำทั้งหมดเข้าไป จนหายไปอย่างไร้ร่องรอย“โอ๊ย!”เมื่อน้ำในลานหายไป อาจู จึงล้มลงกับพื้นดังตุ้บ เศษไม้และเขียงกระจายอยู่รอบตัวเขา เด็กชายกุมก้นด้วยความเจ็บปวดจนต้องร้องออกมาอีกด้านหนึ่ง หลินชีเยี่ยที่ถูกน้ำซัดไปติดกำแพงตั้งแต่แรก ครางเบาๆ ก้มหน้าคายน้ำออกมาไม่หยุดหลังจากผ่านไปสักพัก เขาจึงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายชีวิตเมอร์ลินเดินเข้ามาใกล้และถามอย่างสงสัย “เกิดอันใดขึ้น? น้ำมหาศาลเช่นนี้มาจากที่ใด?”มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อย “ไม่มีอะไร……แค่อุบัติเหตุเล็กน้อย”เขาไม่คิดจริงๆ ว่าการท่องบทกวีครั้งนี้จะมีพลังมากขนาดนี้ แม้ว่าหลินชีเยี
