หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้น เห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักไปชั่วขณะเขาเรียกน้ำมาได้จริง แต่ไม่ใช่การเรียกจากอากาศเหมือนครั้งก่อน คราวนี้น้ำไหลออกมาจากก๊อกน้ำ……การที่น้ำไหลออกจากก๊อกน้ำดูเหมือนจะสมเหตุสมผล แต่ปัญหาคือหลินชีเยี่ยไม่ได้หมุนเปิดมันเลย!ทันใดนั้น หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ถอยหลังไปสองก้าวแล้วท่องบทกวีอีกครั้ง:“อัคคีพงไพรมิเคยดับมอด มีเพียงลมวสันต์พัดโหมกระหน่ำให้อัคคีลุกโชน”พรึ่บ!เปลวไฟเล็กๆ พุ่งขึ้นจากปลายนิ้วของเขา เต้นระริกอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบๆ เปลวไฟไม่ได้ใหญ่โต ยังเล็กกว่าไฟจากไฟแช็กเสียอีก ใช้จุดบุหรี่ก็แทบจะไม่พอเมื่อเทียบกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากจากก๊อกน้ำ เปลวไฟเล็กๆ นี้ดูจะเล็กน้อยเกินไปหลินชีเยี่ยโบกมือดับไฟที่ปลายนิ้ว ดวงตาพลันปรากฏความเข้าใจเขาเข้าใจแล้วว่าพลังนี้เป็นอย่างไรกันแน่
