นิกซ์เดินออกมาพร้อมเข็มและด้ายสำหรับถักไหมพรม พูดอย่างประหลาดใจ“โอ้? เหตุใดเขาไม่ร้องเพลงแล้วเล่า? ข้าเพิ่งหาเข็มกับด้ายมาเพื่อจะเย็บปากเขา……”บรากี “……”หลินชีเยี่ยกระแอมเบาๆ ส่งสัญญาณให้หลี่อี้เฟย อีกฝ่ายเข้าใจทันที รีบพูดเสียงดัง “เอ่อ อาหารเย็นเตรียมเสร็จแล้วนะ ทุกคนเตรียมตัวกินข้าวได้!”ทุกคนรวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน นิกซ์ถามบรากีอย่างอ่อนโยนว่าเขาล้มเจ็บหรือเปล่า เจ็บมากไหม ราวกับลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่ใครกันที่ถือเข็มกับด้ายจะมาเย็บปากเขาหลินชีเยี่ยมองดูภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญาจากโรงพยาบาลจิตเวชภายนอกมาถึงโรงพยาบาลจิตเวชภายใน โลกของเขาดูเหมือนจะไม่มีความปกติเหลืออยู่เลย เขากังวลว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเขาเองก็คงจะถูกกลืนกลายเป็นโรคทางจิตไปด้วยค่ำคืนเริ่มมืดสนิทหลินชีเยี่ยค่อยๆ เดินไปที่ลานกลางโรงพยาบาล เงยหน้ามองห้องผู้ป่วยชั้นสอง ผู้ป่วยทั้งสามคนเข้านอนกันหมดแล้ว ทั้งชั้นมืดสนิทเขาไม่รีบร้อน เพียงแค่พิงต้นไม้นั่งลง หลับตาพักผ่อนจิตใจวันนี้ เขาจะได้พบกับหญิงสาวที่อยู่ในร่างของบรากีผ่านไปอีกพักใหญ่ หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นทันที เงยหน้ามองชั้นสองเห็นว่าชั้นที่เคยมืดสนิทนั้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มีแสงสว่างริบหรี่ขึ้นมา และต้นกำเนิดของแสงนั้นก็คือช่องประตูห้องของบรากีที่พังอยู่หลินชีเยี่ยรู้ว่าถึงเวลาแล้ว เขาค่อยๆ ปีนขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบ เดินไปที
