“ลูกพี่ คุณคิดว่าเป็นเขาหรือเปล่า……” ชายหน้าบากถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“บ้าเอ๊ย!” ลูกพี่หันจ้องเขาอย่างดุดัน “สมองแกไปอยู่ที่ก้นแล้วหรือไง? เด็กที่เพิ่งมาตอนเช้านี้ จะสามารถจัดการตาเดียวได้อย่างเงียบเชียบใต้จมูกของฉันได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นเด็กใหม่ จะรู้วิธีการฆ่าคนของเราได้อย่างไร แล้วยังรู้ว่าเครื่องมือซ่อนอยู่ที่ไหนอีก?”ชายหน้าบากก้มหน้าลง“คนที่ลงมือ ต้องเป็นคนที่อยู่ในศูนย์ไจเจี้ยมานาน และเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำ ลงมือโหดเหี้ยม……บางทีเขาอาจอยู่ในกลุ่มพวกเราก็ได้” ลูกพี่หันพูดอย่างหนักแน่นชายหน้าบากเบิกตากว้าง “ลูกพี่ คุณหมายความว่า……มีหนอนบ่อนไส้ในกลุ่มพวกเรา? เขาเป็นคนฆ่าตาเดียวเหรอ?”ลูกพี่หันกวาดตามองร่างคุ้นเคยในโรงอาหารทีละคน ครู่หนึ่งมุมปากก็เผยรอยยิ้มเย็นชา “ไม่ว่าจะเป็นใคร หากกล้ามาต่อกรกับฉัน ก็มีแต่ทางตายเท่านั้น”ในขณะเดียวกัน อีกด้านของโรงอาหารอันชิงอวี๋ยื่นมือรับถาดอาหารจากหน้าต่างเสิร์ฟ กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ แล้วหมุนตัวเดินไปยังมุมของโรงอาหารขณะเดิน เขาใช้หางตากวาดมองโครงสร้างทั้งหมดของโรงอาหาร จนกระทั่งเดินไปถึงโต๊ะที่อยู่ริมสุด จึงค่อยๆ นั่งลงเขาก้มมองเนื้อปลาครึ่งชิ้นในจาน ถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ฉันเกลียดการกินปลาที่สุด…”…ลานกิจกรรมกลางแจ้งหลินชีเยี่ยทิ้งถ่วงน้ำหนักที่แบกไว้ด้านหลัง นั่งลงบนพื้นอย่างโซเซ หายใจหอบถี่วันนี้ เขาทำภารกิจฝึกสำเร็จลุล่วง ภายใต้
