การฝึกฝนที่หนักหน่วง เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายปวดเมื่อยไปหมด ทั้งตัวเหมือนจะหมดแรงนี่คือวิธีที่ครูฝึกในค่ายฝึกอบรมสอนพวกเขา แม้จะทรมานมาก แต่ก็ได้ผลชัดเจน แค่อดทนต่อไป การฟื้นฟูร่างกายให้กลับสู่สภาพที่ดีที่สุดก็ไม่ใช่เรื่องยากหลินชีเยี่ยเงยหน้ามองนาฬิกาขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนยอดคุก ใกล้จะถึงเวลานัดกลับโรงพยาบาลแล้ว เขาพยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ก้าวเท้าหนักๆ มุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาลหลังจากเขาเดินไปประมาณครึ่งนาที อันชิงอวี๋ก็ค่อยๆ เดินออกมาจากโรงอาหารสายตากวาดมองลานกิจกรรมที่โล่งกว้าง ส่ายหน้าอย่างเสียดาย หมุนตัวเดินไปทางห้องขัง พลางพึมพำ“เขาอยู่ที่ไหนกันแน่……”…หลินชีเยี่ยเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูโปร่งใส ก็เห็นร่างของคนที่สวมชุดผู้ป่วยแบบเดียวกันกำลังนั่งยองๆ ที่มุมกำแพง ก้มหน้าจดจ่อมองบางสิ่งอยู่เขาคือผู้ป่วยอีกคนที่เดินสวนกับหลินชีเยี่ยเมื่อวาน อู๋เหลาโก่วหลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างๆ เขา แล้วนั่งยองๆ ลงเช่นกัน เพ่งพินิจพื้นอย่างละเอียด บนพื้นสะอาดจนแม้แต่มดตัวเดียวก็ไม่มี“คุณกำลังมองอะไรอยู่?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้“ชู่!” อู๋เหลาโก่วที่ผมยุ่งเหยิง ทำท่าให้เงียบใส่หลินชีเยี่ยอย่างจริงจัง “เบาๆ หน่อย อย่าปลุกเขา!”หลินชีเยี่ยลดเสียงลง “ปลุกใคร?”“ดอกไม้น้อย”เด็กหนุ่มชะงัก ก้มสำรวจพื้นที่ว่างเปล่าอย่างละเอียดอีกครั้ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย อยากจะพูดว
