าร หรือไปห้องอ่านหนังสือเพื่อหลบอากาศร้อน ต้องยอมรับว่ากิจกรรมในเรือนจำค่อนข้างหลากหลายในลานกิจกรรมกลางแจ้งที่โล่งกว้าง มีเพียงเด็กหนุ่มในชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาว แบกถ่วงน้ำหนักเดินโซเซ แต่ก็ยังกัดฟันพยายามวิ่งไปข้างหน้าเหงื่อไหลโซมกาย หยดลงบนพื้นดินเบื้องล่าง ชุดคนไข้เปียกชุ่มไปหมดแล้ว แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่มีทีท่าจะหยุดหวังลู่และฟางหยางฮุยนั่งในร่มมุมหนึ่ง เด็ดหญ้าสดมาคาบไว้ในปาก มองดูหลินชีเยี่ยที่วิ่งสุดกำลังภายใต้แดดร้อน ดวงตาฉายความรู้สึกทึ่ง“คนหนุ่มช่างมีพลังจริงๆ ทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆ ในค่ายฝึกอบรมเลย……”ฟางหยางฮุยชำเลืองมอง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “สมัยก่อนนายพยายามขนาดนี้เลยเหรอ?”“……” หวังลู่หันไปมองลานกิจกรรมกลางแจ้งที่โล่งกว้าง แล้วเริ่มเปลี่ยนเรื่อง “แต่วันนี้พวกลูกพี่หันไม่มาหาเรื่องหลินชีเยี่ยเลย ดูเหมือนเราจะกังวลเกินไปนะ”“ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากหาเรื่อง แค่ไม่มีเวลาเท่านั้นเอง” ฟางหยางฮุยยักไหล่ “ฉันเพิ่งได้ยินมาว่า ลูกน้องตาเดียวของลูกพี่หันหายตัวไป พวกเขากำลังตามหาคน”“หายตัว? โดนใครแอบฆ่าหรือเปล่า?”“ไม่รู้ แต่เป็นไปได้มาก” ฟางหยางฮุยกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ที่นี่ไม่ใช่ที่อื่น แต่เป็นศูนย์ไจเจี้ย คนเป็นๆ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว……”“การที่สามารถลอบฆ่าคนโดยไม่ให้ลูกพี่หันรู้ตัวได้ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่นึกเลยว่าในก
