รั้ง เขาไม่คิดเลยว่านอกจากอาจารย์เฉินจะเป็นมนุษย์ระดับสูงสุดแล้ว ยังเป็นผู้คุมของศูนย์ไจเจี้ยอีกด้วยหากมีอีกฝ่ายอยู่ที่นี่ เว้นแต่เทพเจ้าหลายองค์จะมาด้วยตนเอง มิฉะนั้นที่นี่จะไม่ถูกยึดครองอย่างแน่นอน…หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว เมื่อมีอาจารย์เฉินอยู่ ความยากในการหนีของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกมากโดยไม่รู้ตัวอย่าว่าแต่ผนึกต้องห้ามของเขาถูกสะกดเลย แม้แต่ถ้าปลดผนึกต้องห้ามได้ การจะหนีสำเร็จภายใต้การเฝ้าระวังของยอดมนุษย์ก็คงยากเย็นแสนเข็ญแล้วเขาจะต้องรออยู่ที่นี่จนครบหนึ่งปีจริงๆ หรือถึงจะออกไปได้?“แต่อาจารย์เฉินมีนิสัยสบายๆ ไม่ยึดติด แม้จะเป็นผู้คุมที่นี่ แต่ก็คงไม่อยู่เฝ้าตลอดเวลาหรอก เพราะมีหลักศิลาอยู่ ไม่ว่าท่านจะอยู่หรือไม่ก็ไม่ต่างกัน” ฟางหยางฮุยเสริมหลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ หลินชีเยี่ยดูเวลาแล้วก็บอกลาทั้งสองคนไปฝึกที่ลานกิจกรรมการฝึกฝนเมื่อวานยังทำไม่เสร็จ ก็ถูกอาเหมิ่งมาหาเรื่องขัดจังหวะ ดีที่วันนี้ไม่รู้ทำไมลูกพี่หันและคนอื่นๆ ไม่ปรากฏตัว หลินชีเยี่ยจึงรู้สึกสบายใจที่ได้ฝึกอย่างสงบหลังจากดึงข้อเก้าเซ็ตแล้ว หลินชีเยี่ยก็ไปเก็บก้อนหินมาทำถ่วงน้ำหนักแบกไว้ แล้ววิ่งรอบลานกีฬาแสงแดดร้อนระอุดวงตะวันยามเที่ยงลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ อากาศร้อนระอุราวกับจะเผาปอดให้ลุกไหม้ แสงตะวันแผดเผาพื้นดินในช่วงเวลานี้ นักโทษที่ยังออกกำลังกายที่ลานกลางแจ้งมีน้อยมากนักโทษส่วนใหญ่เลือกที่จะคุยกันกินข้าวในโรงอาห
