ยวๆ ออกมาจากกระเป๋า ดูเหมือนเศษข้าวเน่าผสมกับดิน แล้วป้ายลงบนเลนส์กล้องวงจรปิดอย่างชำนาญเด็กหนุ่มยืนมองชายตาเดียวอย่างอดทน แล้วเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ“พวกนายทำแบบนี้บ่อยเหรอ?”“มีสไนเปอร์คอยจับตาดูที่ลานกิจกรรม ในห้องขังก็มีกล้องวงจรปิดและผู้คุมอยู่ทั่ว ไม่มีจุดอับสายตาเลย ทั่วทั้งศูนย์ไจเจี้ย มีเพียงห้องน้ำที่มีการเฝ้าระวังน้อยที่สุด แค่ปิดกล้องวงจรปิดตัวเดียวในห้องน้ำ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ ก็จะไม่มีใครรู้”หลังจากป้ายเลนส์กล้องวงจรปิดเสร็จ ชายตาเดียวก็ค่อยๆ ล้างมือ เหลือบมองอันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา “ที่นี่ มีคนโชคร้ายตายไปไม่รู้กี่คนแล้ว ฉันแนะนำให้นายเชื่อฟังฉันดีกว่า ไม่งั้น……ฮึฮึ”อันชิงอวี๋เอ่ยอย่างครุ่นคิด “ถ้าฉันไม่ให้ความร่วมมือ นายจะฆ่าฉันเหรอ?”ชายตาเดียวปิดก๊อกน้ำ พลางสะบัดมือ แล้วเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยอย่างเย็นชา “แน่นอน”“ฉันไม่เชื่อ” อันชิงอวี๋ส่ายหน้าชายตาเดียวขมวดคิ้วเล็กน้อย“ถ้านายฆ่าฉัน แล้วจะจัดการศพฉันยังไง? ที่นี่ไม่มีที่ซ่อนศพ เดี๋ยวก็ต้องมีคนพบแน่” อันชิงอวี๋พูดอย่างใจเย็น“ไอ้หนู แกยังอ่อนหัดนัก” ชายตาเดียวได้ยินคำถามนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ “หลังจากฆ่าแก แค่สับแกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วชำแหละทิ้งลงท่อระบายน้ำนั่น ก็ไม่มีใครพบแล้ว”ชายตาเดียวเดินไปอีกด้าน ดึงเชือกบนถังน้ำ แรงดันน้ำมหาศาลพุ่งลงมาจากด้านข้าง ชำระล้างสิ่งปฏิกูล
