องอีกฝ่าย เขานั่งตรงมุมห้องแล้วหลับตาลง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงต่อมา ก็มีเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ประตูห้องขังทั้งหมดเปิดออก[ต่อไปเป็นเวลาทำกิจกรรมอิสระ นักโทษที่ต้องการออกกำลังกายสามารถออกมาได้ เวลาสิ้นสุดกิจกรรมคือ…]เสียงของชายคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพงที่แขวนอยู่ในห้อง ก้องไปทั่วทั้งคุก นักโทษส่วนใหญ่ต่างทยอยเดินออกมา เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบภายใต้การควบคุมของผู้คุม ก่อนจะเดินออกไปนอกคุกอันชิงอวี๋ลุกขึ้นจากมุมห้อง ปัดฝุ่นบนตัว แล้วเดินไปเข้าแถวที่กำลังออกไปในตอนนั้น เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ไอ้หนู แกกล้าดีนักนะ……”อันชิงอวี๋ไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังคือชายตาเดียวจากห้องขังตรงข้าม เขาไม่หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย ราวกับไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงนั้น เขาเดินต่อไปข้างหน้าหลังจากแถวเดินออกมาจากบริเวณห้องขัง ทุกคนก็มาถึงลานกิจกรรมกลางแจ้ง ขณะที่อันชิงอวี๋กำลังจะเดินสำรวจสถานที่ มือใหญ่ที่อยู่ข้างหลังก็คว้าคอเสื้อของเขาไว้ แขนอีกข้างโอบรอบคอของเขา ลากตัวเขาไปอีกทิศทางหนึ่ง“ไปที่อื่นกัน ฉันจะสอนกฎให้แกเอง……” เสียงหัวเราะเยาะของชายตาเดียวดังมาจากด้านหลังอันชิงอวี๋เงยหน้ามองท้องฟ้า ไม่คิดจะขัดขืน เพียงแต่ดวงตาฉายแววอ่อนใจชายตาเดียวลากอันชิงอวี๋เข้าไปในห้องน้ำที่สกปรกและคับแคบ ผลักเด็กหนุ่มเข้าไปข้างใน แล้วล็อคประตูห้องน้ำจากนั้นก็หยิบวัตถุประหลาดเหนี
