เมื่อเสียงของลูกพี่หันดังขึ้น รอบข้างก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดหลินชีเยี่ยมองเขาอย่างเงียบงัน ระหว่างฝ่ามือทั้งสองที่ห้อยต่ำลง มีแสงสีทองอ่อนๆ ปรากฏขึ้นมา…“ใครบอกว่าเขามีแค่คนเดียว?”เสียงทุ้มต่ำดังมาแต่ไกล ทุกคนหันไปมอง ชายสองคนในชุดนักโทษยืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พวกเขาเอ่ยอย่างเฉยเมยลูกพี่หันเห็นพวกเขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเสียงเย็น “พวกแกสองคนก็จะมายุ่งด้วยเหรอ?”“เขาเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรี หันจินหลง นายถอยดีกว่า” ชายคนหนึ่งแค่นเสียงต่ำ“ฮึฮึ” ลูกพี่หันหัวเราะเยาะ “พวกแกก็แค่สามคน พวกแกคิดว่าตัวเองมีโอกาสชนะงั้นเหรอ?”“ลองดูก็รู้”นักโทษรอบข้างมองหน้ากัน ในดวงตามีความลังเล ในศูนย์ไจเจี้ยนี้ มีคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีถูกส่งตัวเข้ามาไม่มาก แต่พวกเขามีจุดร่วมกันอย่างหนึ่ง……พวกเขาต่อสู้เก่งมาก!คนของหน่วยพิทักษ์ราตรีคนเดียวสามารถเอาชนะนักโทษธรรมดาได้เจ็ดถึงแปดคน ทุกคนเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมลูกพี่หันและพรรคพวกถึงไม่ลงมือกับคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีเหล่านี้หากต่อสู้กันจริงๆ แม้ฝ่ายของลูกพี่หันจะชนะ แต่ก็ต้องสูญเสียอย่างหนัก ตอนนี้ยังมีหลินชีเยี่ยเพิ่มมาอีกคนสถานการณ์ก็ยิ่งยุ่งยากขึ้นลูกพี่หันดูเหมือนจะโกรธขึ้นมา เขาจ้องชายสองคนนั้นตาไม่กะพริบ บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นทันใดในตอนนั้น ผู้คุมหลายคนถือปืนวิ่งมาจากที่ไกล เห็นคนมุงอยู่ข้างหน้าจำนวนมาก จึงยิงปืนข
