ึ้นฟ้าหนึ่งนัด!ปัง!!เมื่อเสียงปืนดังขึ้น นักโทษมากมายก็ถอยออกไป ลูกพี่หันหน้าบึ้งตึง จ้องหลินชีเยี่ยอย่างดุดัน แล้วค่อยๆ ถอยหลังไปผู้คุมเดินมาที่อาเหมิ่งที่ล้มอยู่ เห็นรอยหมัดบนใบหน้าเขา จึงเงยหน้ามองทุกคน“ใครทำ?”“ผมเอง” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างว่าง่ายผู้คุมเรือนจำเห็นชุดผู้ป่วยบนตัวเขา ดวงตาฉายแววประหลาดใจ แล้วมองดูอาเหมิ่งที่ล้มลงกับพื้น แน่นิ่งไม่ไหวติงจึงเกิดความลังเลขึ้นมาตามหลักการแล้ว หากเกิดการทะเลาะวิวาทในเรือนจำ ควรจะลงโทษผู้เข้าร่วมทุกคน แต่คนที่ทำร้ายร่างกายกลับไม่ใช่นักโทษ แต่เป็นผู้ป่วยที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชข้างๆ……ผู้ป่วยโรงพยาบาลจิตเวชทำร้ายคน ใครจะพูดได้!หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาหยิบวิทยุสื่อสารออกมา รายงานอะไรบางอย่างกับผู้บังคับบัญชา จากนั้นหันมามองหลินชีเยี่ยแล้วพูดว่า“เดี๋ยวจะมีคนจากโรงพยาบาลมารับ นายอย่าเพิ่งไปไหน แล้วก็……คราวหน้าอย่าทำร้ายคนอีกนะ”สิ้นเสียง ผู้คุมเรือนจำยังกลัวว่าหลินชีเยี่ยจะไม่เข้าใจ จึงทำท่าทางเหมือนทำร้ายคนอีกสองสามครั้ง แล้วโบกมือปฏิเสธ พร้อมทำเครื่องหมาย ‘X’ บนหน้าอกหลินชีเยี่ย “……”เขาอดคิดไม่ได้ว่า ตัวเองเป็นผู้ป่วยโรคทางจิต ไม่ใช่คนโง่……ในตอนนี้หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าสติปัญญาของเขาถูกดูหมิ่นไม่กี่นาทีต่อมา ผู้ช่วยพยาบาลก็มารับเด็กหนุ่มไปหลังจากหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เดินห่างออกไป สีหน้าของลูกพี่หันก็ยิ่งดูมืดมน เขาหันไปมองอาเหมิ่งที่ถ
