กใจจนหน้าซีด กำลังจะลงมือช่วยเหลือ แต่หลินชีเยี่ยหันกลับมาเตะก้านคอของหัวเกรียนอย่างรวดเร็ว ทำให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้น ในขณะเดียวกันก็ใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของลูกน้องอีกคน แล้วบิดลงอย่างแรง เสียงกระดูกหักดังก้องพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดหลินชีเยี่ยเหวี่ยงอีกฝ่ายไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ ปัดชุดคนไข้เบาๆ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าอาเหมิ่งที่นอนแผ่อยู่บนพื้น เหยียบอกเขาไว้ด้วยเท้าข้างหนึ่งอาเหมิ่งที่เดิมทียังคิดจะลุกขึ้นมาสู้ ถูกเท้านี้เหยียบกลับลงไปอีกครั้ง ยังไม่ทันได้ขยับตัว หลินชีเยี่ยก็ต่อยเข้าที่ตาขวาของเขาอย่างแรงเด็กหนุ่มชักมือกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย รอบดวงตาของอาเหมิ่งปรากฏรอยช้ำสีม่วง“อาเหมิ่งใช่ไหม เก่งมากเลยนะ?” หลินชีเยี่ยเหยียบอีกฝ่ายไว้พลางพูดเสียงเรียบ “ใครใช้ให้นายมาลองดีกับฉัน?”อาเหมิ่งถูกเหยียบย่ำต่อหน้าคนอื่น ไม่รู้ว่าเพราะถูกตีหรือเพราะอับอายโกรธแค้น เขาหน้าแดงก่ำ พูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “แม่ง ไอ้คนป่วย อย่ามาทำเก่งกับฉันที่นี่ ฉันแค่……”ผัวะ!เสียงทุบดังขึ้นอีกครั้ง ตาซ้ายของอาเหมิ่งก็ช้ำเป็นสีม่วงเช่นกัน ดวงตาที่แต่เดิมเล็กอยู่แล้วหรี่ลงเป็นเส้นบางๆ จนลืมไม่ขึ้น เขากุมดวงตาด้วยความเจ็บปวด พลางร้องครวญคราง“ใครใช้ให้นายมาลองดีกับฉัน?” น้ำเสียงสงบนิ่งของหลินชีเยี่ยดังขึ้นอีกครั้งอาเหมิ่งหันหน้าไปอีกทาง หลบสายตาของอีกฝ่าย เขากัดฟันแน่น ไม่ยอมพูดอะไรสักคำหลินชี
