เยี่ยหรี่ตาลง ยื่นมือขวาออกไป แล้วงอนิ้วชี้ กดลงบนลำคอของอาเหมิ่ง ค่อยๆ ออกแรงมากขึ้น……เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากลำคอของอาเหมิ่ง ลำคอแดงขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหากหลินชีเยี่ยออกแรงอีกนิด ลูกกระเดือกของเขาก็จะถูกกดจนแตกอย่างแน่นอน!“เป็น เป็น……หัน……”“เป็นฉันเอง”ในตอนนั้น เสียงหนึ่งดังมาจากสนามบาสเก็ตบอล นักโทษสิบกว่าคนที่ดูดุร้ายค่อยๆ เดินมาทางนี้ ลูกพี่หันที่อยู่ด้านหน้าสุดมีสีหน้ามืดมน ดวงตาที่ดูอำมหิตจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างไม่ละสายตาไม่เพียงแค่พวกเขาสิบกว่าคนเท่านั้น ในทันทีที่ลูกพี่หันเอ่ยปาก นักโทษส่วนใหญ่ที่รวมตัวกันอยู่ในบริเวณเครื่องออกกำลังกายก็ลุกขึ้นยืน เดินมาล้อมหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรเพียงชั่วครู่ รอบตัวของเด็กหนุ่มก็ถูกล้อมด้วยผู้คนหลายชั้น ร่างกายที่สูงใหญ่ราวกับปราการหนาทึบที่ปิดล้อมหลินชีเยี่ยไว้ด้านในนักโทษในพื้นที่ทำกิจกรรมเกือบหกสิบเปอร์เซ็นต์อยู่ที่นี่ และทั้งหมดนี้คือคนของลูกพี่หันหลินชีเยี่ยคลายนิ้วที่กดอยู่บนลำคอของอาเหมิ่ง ค่อยๆ ยืนตัวตรง มองไปยังร่างที่อยู่ด้านหน้าสุด ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง“ฉันเป็นคนสั่งให้เขามา นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” ลูกพี่หันเอ่ยอย่างเย็นชาหลินชีเยี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ “ดูเหมือนว่านายจะเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงที่นี่ แต่อิทธิพลของนายก็น้อยกว่าที่ฉันคิดไว้อยู่ล่ะนะ”ลูกพี่หันชำเลืองมองคนที่ยืนนิ่งอยู่ข
