ั้นรอบๆ นี้ยังมีหอสังเกตการณ์ ถ้ามีใครทำอะไรผิดปกติ กระสุนสไนเปอร์ก็จะสอนให้รู้สำนึกทันทีหลินชีเยี่ยเดินไปตามทางเดิน สนามบาสเกตบอลทั้งสองข้างมีชายร่างกำยำสิบกว่าคนกำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่การเคลื่อนไหวป่าเถื่อนและรุนแรง แทบไม่มีเทคนิคอะไรเลย แต่จากรอยยิ้มดุร้ายของพวกเขา เห็นได้ชัดว่ากำลังสนุกสนานนอกจากสนามบาสเกตบอลแล้ว ไม่ไกลออกไปยังมีลู่วิ่งยางที่ค่อนข้างเก่า ข้างลู่วิ่งเป็นพื้นที่กิจกรรมที่มีอุปกรณ์ออกกำลังกายติดตั้งอยู่ มีราวเดี่ยว ราวคู่ และจานหมุนที่พบเห็นได้ทั่วไป ที่นั่นมีนักโทษจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ กำลังหัวเราะเฮฮากับอะไรบางอย่างทันทีที่หลินชีเยี่ยเข้ามาในสายตาของพวกเขา นักโทษทั้งหมดก็หยุดการเคลื่อนไหว จ้องมองไปที่ร่างของหลินชีเยี่ย พูดกระซิบกระซาบกับเพื่อนข้างๆ เป็นระยะท่ามกลางชุดนักโทษลายทางขาวดำมากมาย หลินชีเยี่ยสวมชุดคนไข้สีฟ้าขาวโดดเด่นราวกับดวงดาวในรัตติกาล“ลูกพี่หัน ทำไมถึงมีคนไข้โผล่มาอีกคนล่ะ?” ที่สนามบาสเกตบอล ชายหน้าบากเข้าไปใกล้ชายร่างกำยำอีกคนหนึ่ง ถามอย่างสงสัยสายตาของลูกพี่หันจ้องมองหลินชีเยี่ย ในดวงตามีประกายแปลกๆ “มาอีกคนแล้วเหรอ……แต่หน้าตาคนนี้ดีจริงๆ นะ ถือว่าเป็นของดีเลยทีเดียว!”ชายหน้าบากเลิกคิ้ว ยิ้มอย่างลามก “ลูกพี่หัน เด็กหนุ่มหน้าตาดีขนาดนี้ หาไม่ค่อยได้ในศูนย์ไจเจี้ยนะ พวกเราต้องลงมือก่อน อย่าให้พวกไอ้บ้าแก๊งอื่นแย่งไปก่อน”“ไม่ต้องรีบ” ลูกพี่หันหรี่ตา
