“คนไข้พวกนี้ล้วนแต่เป็นพวกประหลาด ให้คนอื่นลองดูก่อน ดูซิว่าเขาเป็นใครมาจากไหน”“แค่โรคทางจิตเท่านั้นเอง มีอะไรน่ากลัว” ชายหน้าบากยักไหล่ พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ลูกพี่ดูอู๋เหลาโก่วนั่นสิ ก็แค่คนบ้าๆ บอๆ ไร้ประโยชน์ ใช้ผนึกต้องห้ามไม่ได้ด้วย พวกเรายังจะกลัวอะไร?”ลูกพี่หันเหลียวมองเขาแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงเย็นชา “แกลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน พี่สี่ตายยังไง?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ชายหน้าบากชะงัก สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา“เมื่อก่อน พี่สี่ของฉันก็นับว่าเป็นมือหนึ่งในศูนย์ไจเจี้ยนี่ ใครจะคิดว่าเขาจะถูกไอ้บ้าแซ่เฉาคนนั้นใช้มีดอาหารแทงตายคาที่”ลูกพี่หันหันหลัง จ้องมองห่วงบาสด้วยดวงตาทั้งสอง แล้วโยนลูกบาสในมือออกไปอย่างแรง!เพล้ง!!เสียงแสบแก้วหูดังสนั่น กระจกหลังห่วงบาสแตกละเอียดเพราะโดนลูกบาสกระแทก เศษกระจกร่วงกราวลงพื้นส่องประกายวาววับน่าขนลุก“ถ้ามันเป็นแค่ลูกมะเขือเทศนิ่มๆ จริง สักวันมันก็ต้องเป็นของเล่นของฉัน” มุมปากของลูกพี่หันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
