ซู่ซันในฐานะเสาหลักแห่งฝ่ายธรรมะและสำนักอันดับต้น ๆ ของแผ่นดิน เมื่อปรากฏ ‘มารร้าย’ ที่สังหารหมู่ผู้คนในสำนักตนเอง การกำจัดทิ้งเพื่อรักษาความศักดิ์สิทธิ์ของกฎย่อมเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ แม้จะเป็นที่รู้กันว่าฝ่ายธรรมและอธรรมมิอาจอยู่ร่วมโลก แต่การกระทำของท่านผู้เฒ่าหวางที่ถอนรากถอนโคนทั้งขุมกำลังนั้น นับว่าก้าวข้ามเส้นแบ่งที่ฝ่ายธรรมะยอมรับได้ไปไกลโข
ต่อให้เป็นการ ‘แสดงละคร’ เพื่อตบตาชาวโลก สำนักก็จำเป็นต้องทำ!
เมิ่งฝานรู้สึกว่าความเมตตาธรรมที่ซู่ซันยึดถือนั้น ในยามนี้กลับดูจอมปลอมและเคร่งครัดจนน่าอึดอัด แต่เขาก็ไร้กำลังจะทัดทาน ในตอนนี้เขายังไม่มีอำนาจพอจะเปลี่ยนท่าทีของทั้งสำนัก หรือเปลี่ยนบรรทัดฐานของฝ่ายธรรมะทั่วหล้าได้
“อ้อ… ท่านผู้เฒ่าหวางฝากของบางอย่างไว้ให้เจ้า บอกว่าเป็นของกำนัลแทนคำขอบคุณ” พี่จินเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
เขาเดินหายเข้าไปในส่วนลึกของหอพระคัมภีร์เพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกล่องไม้ใบหนึ่งแล้วยื่นให้เมิ่งฝาน
“นี่คือสิ่งใดหรือขอรับ?” เมิ่งฝานรับมาด้วยความประหลาดใจ
