บทที่ 128 ร่องรอยของท่านผู้เฒ่าหวาง
“เจ้าของคนก่อนของกระบี่เล่มนี้คือใครอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งฝานทวนคำพลางรู้สึกอับจนถ้อยคำ คำถามนี้เขาจะไปล่วงรู้ได้อย่างไร
“ศิษย์มิอาจทราบได้ แต่มองจากท่าทีของท่านอาจารย์แล้ว ท่านคงจะผูกพันกับกระบี่เล่มนี้ไม่น้อย? ” เมิ่งฝานหยั่งเชิงถามออกไป
ท่านผู้เฒ่าหลินทอดถอนใจยาว แววตาที่ขุ่นมัวพลันฉายโรจน์ด้วยความระลึกถึงอดีต
“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า เมื่อแปดปีก่อน ข้าเคยรับศิษย์สืบทอดสายตรงไว้คนหนึ่ง เขาคือนามว่า ‘ศิษย์พี่’ ของเจ้า แต่น่าเสียดายนักที่เขาต้องด่วนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฝานก็กระจ่างแจ้งในทันที ที่แท้กระบี่เล่มนี้ก็คือมรดกตกทอดจากศิษย์พี่ที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตา
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะไม่มีวันทำให้เกียรติภูมิของ ‘กระบี่จื่อหยาง’ ต้องมัวหมอง และจะส่งเสริมให้อานุภาพของมันขจรขจายรุ่งโรจน์ยิ่งกว่ากาลก่อนอย่างแน่นอน!” เมิ่งฝานประกาศเจตนารมณ์ด้วยสีหน้าจริงจัง
ท่านผู้เฒ่าหลินตบบ่าเมิ่งฝานเบา ๆ ก่อนจะส่งมอบกระบี่จื่อหยางให้แก่เขา
“เรื่องนี้… ข้ามิเคยสงสัยในตัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
