อัลลอยทรงลูกบาศก์ที่เหมือนกับของหลินชีเยี่ยทุกประการ ตั้งอยู่ในห้องสังเกตการณ์ที่มืดสลัวไม่ว่าจะเป็นการจัดวางหรือโครงสร้าง ที่นี่เหมือนกับที่ที่หลินชีเยี่ยอยู่ทุกอย่างความแตกต่างอยู่ที่ไฟในนั้นปิดสนิท กล้องวงจรปิดที่ติดตั้งรอบด้านก็ไม่ได้เปิด และไม่มีนักวิจัยคอยสังเกตการณ์อยู่ข้างนอก ดูเหมือนถูกทิ้งร้างไป“อ๋อ ห้องนี้เหรอ” ผู้ช่วยพยาบาลตอบ “เหมือนกับของคุณเลย เคยใช้กักขังคนที่เป็นโรคทางจิตที่อันตรายมากๆห้องแบบนี้มีทั้งหมดสามห้อง แต่ห้องนี้ถูกทิ้งร้างไปแล้ว”“ทิ้งร้างเหรอครับ?”“ใช่ เพราะผู้ป่วยที่อยู่ข้างในออกไปแล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน” ผู้ช่วยพยาบาลเอียงหัว พยายามนึก“ก่อนหน้านี้คนที่อยู่ข้างในก็เป็นเด็กหนุ่มเหมือนกัน แต่ตอนนั้นอายุน้อยกว่าคุณ เขาชื่อ……เฉาเยวียนมั้ง?”เมื่อได้ยินสองคำนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักไป ในหัวของเขาปรากฏภาพของเด็กหนุ่มผมดำที่กอดดาบไว้และดูหงอยเหงาตลอดเวลา‘ที่แท้เขาก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน…’เมื่อนึกถึงเฉาเยวียน หลินชีเยี่ยก็นึกถึงไป๋หลี่พั่งพั่งโดยอัตโนมัติ หลังจากชางหนานหายไปนานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง……เมืองกว่างเซินแสงไฟเริ่มสว่างภายใต้ท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง แสงไฟในเมืองที่คึกคักค่อยๆ สว่างขึ้น แสงนีออนเจิดจ้าส่องสะท้อนขึ้นบนท้องฟ้าสะท้อนให้เห็นโลกแห่งความฟุ้งเฟ้อและสำราญณ ตอนนี้ ในตึกที่สูงที่สุดและสว่างที่สุดของเมืองกว่างเซินชายอ้วนค
