นหนึ่งสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ค่อยๆ เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ก้มมองลงไป ดวงตาของเขาสะท้อนภาพทั้งหมดของเมืองกว่างเซิน[ลาก่อนนะแม่ คืนนี้ฉันจะออกเดินทางไกล~อย่ากังวลไปเลย ฉันมีไม้พายแห่งความสุขและปัญญา~]ทันใดนั้น เสียงเพลงใสกังวานก็ดังขึ้นจากข้างๆ เขายื่นมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดปุ่มรับสาย“ฮัลโหล?”[ฉันเอง] เสียงทุ้มดังมาจากปลายสายอีกด้าน“ผมถามจริงๆ นะ เฉาเยวียน……” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มกว้าง ยกมือปัดผมเปียกๆ ขึ้น ถอนหายใจ “ทำไมนายถึงโทรหาในตอนที่ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จทุกครั้งเลย? นายไม่ปกตินะเพื่อน!”[……] เฉาเยวียนเงียบไปครู่หนึ่ง [พูดเรื่องสำคัญดีกว่า เรื่องที่อยู่ของหลินชีเยี่ย นายสืบเป็นยังไงบ้าง?]ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ลงเล็กน้อย เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ม่านหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังค่อยๆปิดลง บดบังทัศนียภาพภายนอกทั้งหมด“ตั้งแต่ชางหนานหายไป ผมก็ใช้ความสัมพันธ์ของครอบครัวสืบหาที่อยู่ของหลินชีเยี่ย สิ่งที่แน่ใจได้คือเขาไม่ได้ตายแน่นอน แต่ก็ไม่ได้อยู่ในชางหนาน……”[ไม่ต้องบอกฉันหรอก ฉันไปชางหนานมาแล้ว ค้นที่นั่นจนทั่ว เขาไม่ได้อยู่ที่นั่นแน่นอน] เฉาเยวียนพูดเสียงเรียบ[บอกอะไรที่ฉันไม่รู้มาหน่อย]“ฮิๆ” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะเบาๆ “จริงๆ แล้วถึงนายไม่โทรมาหาผม ตอนกลางคืนผมก็จะติดต่อนายไปอยู่ดี เช้านี้ผมเพิ่งได้รับข่าวว่าหลินชีเยี่ยถูกกักตัวไว้ในส่วนลึกของศูนย์ไจเจี้ยในฐานะผู้ป่วยทางจิต และเ
