พิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อคืนนี้ ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงสังเกตอาการ ว่ากันว่าต้องอยู่ในนั้นเพื่อสังเกตอาการอีกหนึ่งปีถ้าไม่ใช่เพราะเขาตื่นขึ้นมา หน่วยพิทักษ์ราตรี และทางผู้บริหารระดับสูงมีการเคลื่อนไหว บางทีผมอาจจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”เมื่อได้ยินคำว่า ‘ศูนย์ไจเจี้ย’ เฉาเยวียนที่อยู่ปลายสายก็เงียบลง“เหล่าเฉา กล้าทำอะไรใหญ่ๆ ไหม?” เสียงของไป๋หลี่พั่งพั่งเบาลงเล็กน้อย พูดด้วยท่าทางลึกลับ[นายจะทำอะไร?]“ไปช่วยชีเยี่ยออกมาไง!” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดราวกับเป็นเรื่องปกติ “นายลองคิดดูสิ ศูนย์ไจเจี้ย ที่นั่นเป็นคุกนะสภาพคงไม่ดีหรอก แถมผมได้ยินมาว่าข้างในวุ่นวายมาก แล้วก็ใช้ผนึกต้องห้ามไม่ได้ด้วย นายดูหน้าตาของชีเยี่ยของเราสิ ต้องเกิดเรื่องแน่ๆ!”“ผมบอกเลยนะเหล่าเฉา ผมไม่ได้พูดเกินจริงหรอก ผมสืบมาเป็นพิเศษเกี่ยวกับศูนย์ไจเจี้ย ทุกปีมีนักโทษตายด้วยสาเหตุแปลกๆ ไม่น้อยเลย แถมพื้นที่กิจกรรมของนักโทษชายหญิงก็แยกกันหมด ข้างในส่วนใหญ่เป็นนักโทษชาย พวกเขาชอบแบบนั้นนะ!หน้าตาของชีเยี่ย ต้องถูกพวกนั้นจับตามองแน่ๆ! แล้วนิสัยของชีเยี่ยต้องยอมตายไม่ยอมแพ้แน่ ถ้าพวกนั้นรุมกัน…มันเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของชีเยี่ยนะเหล่าเฉา พวกเราไม่ช่วยไม่ได้นะ!”ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดจนน้ำลายเป็นฟอง สีหน้าร้อนรนอย่างยิ่ง ราวกับเมื่อคืนเขาฝันว่าหลินชีเยี่ยถูกคนร้ายย่ำยีจนหมดอาลัยตายอยาก เตรียมจะผูกคอตายเฉาเยวียนกลั้นไว้ครู่ใหญ่ อดไม่ได้ที่ต้องพ
