แก้ไข……”จั่วชิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “พูดแบบนี้ แปลว่าคุณมีทางออกแล้วสินะ?”“ถูกต้อง แต่ความคิดนี้อาจจะเสี่ยงอยู่บ้าง” ดวงตาของเยี่ยฟ่านหรี่ลง มองไปที่ขอบฟ้าพลางเอ่ยช้าๆ “จะทำสำเร็จหรือไม่ ก็ต้องดูที่ตัวหลินชีเยี่ยเอง……”ศูนย์ไจเจี้ยหลินชีเยี่ยนอนอยู่บนเตียง เปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปมาอย่างเบื่อหน่าย พลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิดตอนนี้ห้องโลหะอัลลอยสีเงินของเขาได้รับการปรับปรุงใหม่อย่างทั่วถึง ผนังติดวอลล์เปเปอร์สีอบอุ่น ด้านตรงข้ามแขวนโทรทัศน์ ติดตั้งเครื่องปรับอากาศ เตียงที่นอนอยู่แม้จะแข็งไปหน่อย แต่ก็ยังพอรับได้โดยรวมแล้ว มีบรรยากาศของการใช้ชีวิตอยู่บ้างแต่ห้องพยาบาลก็คือห้องพยาบาล หลินชีเยี่ยนอนอยู่ในนั้น ก็ยังรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวหลินชีเยี่ยค่อยๆ หลับตาลง จิตใจจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของจิตวิญญาณโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้าไปในโรงพยาบาล หลี่อี้เฟยที่เดินสวนมาชะงัก รีบเดินเข้ามาถามว่า“ชีเยี่ย นายไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?”“วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร” หลินชีเยี่ยตบไหล่หลี่อี้เฟย “หนึ่งปีที่ผ่านมา มีอะไรเกิดขึ้นในโรงพยาบาลบ้างไหม?”“เอ่อ……” หลี่อี้เฟยเกาศีรษะ “นอกจากนิกซ์กับเมอร์ลินทะเลาะกันบ่อยๆ เพราะนาย ก็ไม่มีอะไรนะ”“ทะเลาะกัน?” หลินชีเยี่ยสงสัย “ทำไมล่ะ?”“เมอร์ลินอยากปลุกนาย แต่นิกซ์อยากให้นายพักต่ออีกหน่อย แล้วก็เลยทะเลาะกัน……เมื่อวานก็เพราะพวกเขาทะเลาะกัน นายถึงได้
