มีปฏิกิริยา แต่ยังไม่ทันที่นายจะลืมตา นายก็หายไปแล้ว” หลี่อี้เฟยเล่าตามความจริงหลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เมื่อมองแบบนี้ ท้องฟ้าสีดำและสีน้ำเงินเข้มที่เขาเห็นในโลกแห่งจินตนาการ น่าจะเป็นผลจากการปะทะกันของเมอร์ลินและนิกซ์“ฉันเข้าใจแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมานายลำบากมากเลยนะ” หลินชีเยี่ยตบไหล่หลี่อี้เฟย แล้วเดินเข้าไปในโรงพยาบาลในสวน หญิงสูงศักดิ์ในชุดกระโปรงผ้าโปร่งประดับดาววิบวับกำลังนั่งอยู่ที่นั่น เหม่อมองไปยังจุดที่หลินชีเยี่ยหายตัวไปก่อนหน้านี้“แม่” หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปข้างๆ เธอ แล้วเรียกเสียงเบานิกซ์เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยตรงหน้า เธอก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มแล้วโอบกอดหลินชีเยี่ยเบาๆ“ทานาทอส แม่รู้ว่าเจ้าจะต้องปลอดภัย……”หลินชีเยี่ยส่งเสียงรับในลำคอ “แม่ ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างผมตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา”“นั่นเป็นสิ่งที่แม่ควรทำ ลูกรักของแม่” นิกซ์คลายอ้อมกอดจากหลินชีเยี่ย จ้องมองดวงตาของเขา ดวงตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงในตอนนั้นเอง เมอร์ลินก็เดินเข้ามาช้าๆ จากที่ไกลๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดเล็กน้อย“ท่านผู้อำนวยการ ท่านนิกซ์ โปรดให้อภัยในความไม่สุภาพของข้าก่อนหน้านี้ด้วย……”หลินชีเยี่ยหันไปมองเมอร์ลินแล้วคลี่ยิ้มให้ “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณ ป่านนี้ผมคงยังติดอยู่ในโลกแห่งจินตนาการ……”เมอร์ลินเดินเข้ามาข้างๆ หลินชีเยี่ย จ้องมองใบ
