หน้าของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์สักครู่ ก่อนจะยิ้มและเอ่ยว่า“ดีแล้ว คราวเคราะห์ของเจ้าผ่านพ้นไปแล้ว ดูเหมือนชะตาชีวิตต่อจากนี้จะราบรื่น เจ้าวางใจได้”นิกซ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจถามออกไป “ตอนที่เมอร์ลินกลับมา เขาได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกข้าฟัง ตอนนี้อาณาจักรเทพของเจ้าหายไปแล้ว……ต่อจากนี้เจ้ามีแผนอะไรไหม?”หลินชีเยี่ยเงียบไปนาน ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยว่า “มี ผมยังมีศัตรูอีกสองคนที่ต้องฆ่า”เมอร์ลินและนิกซ์สบตากัน “พวกเราช่วยอะไรได้ไหม?”“ตอนนี้ผมยังอ่อนแอเกินไป การแก้แค้นคงต้องรออีกนาน” หลินชีเยี่ยพูดอย่างสงบ เขาเงยหน้ามองไปยังชั้นที่ห้องพักผู้ป่วยตั้งอยู่ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย“สิ่งที่ควรทำตอนนี้ คือการไปต้อนรับ……ผู้มาเยือนคนต่อไปของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้”เมอร์ลินและนิกซ์เดินตามหลินชีเยี่ยขึ้นบันได มาถึงระเบียงทางเดินที่มีห้องพักผู้ป่วยหกห้อง ประตูสองห้องเปิดอยู่แล้ว หลินชีเยี่ยเดินตรงไปยังห้องที่สาม แล้วหยุดลงเขาเงยหน้ามองป้ายเหนือห้องพัก บนนั้นมีรูปพิณวาดติดอยู่เขาสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ เปิดประตูห้องพักผู้ป่วยห้องที่สาม……
