ถึงแม้จะฟังดูคล้ายกัน แต่ผู้ป่วยทางจิตกับนักโทษในคุกก็มีความแตกต่างที่สำคัญ เช่น……” คุณหมอหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดสักพัก “เช่น… คุณมีโทรทัศน์”หลินชีเยี่ย “……”หมอหลี่นึกขึ้นได้อีกข้อ “และคุณสวมชุดคนไข้ ไม่ใช่ชุดนักโทษแบบพวกเขา”“มันต่างกันตรงไหน?”“แน่นอนว่าต่างกัน” คุณหมอหลี่พยักหน้า “ชุดคนไข้ดูดีกว่าชุดนักโทษ”“……” หลินชีเยี่ยยกมือขึ้นกุมขมับ“ยังไง คุณมีอะไรอยากได้อีกไหม? ถ้ามีเงื่อนไขคุณก็บอกได้ เพราะคุณเป็นคนไข้ที่ท่านผู้บัญชาการเยี่ยดูแลเป็นพิเศษ ตราบใดที่สมเหตุสมผล พวกเราจะพยายามตอบสนองให้มากที่สุด” หมอหลี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “หรือจะให้ผมติดตั้งเครื่องสวิตช์ให้คุณอีกเครื่อง? หรือ PS5?”มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อย “ผมยังรู้สึกว่าหนึ่งปีนานเกินไป”“คุณยังมีธุระด่วนอะไรที่ต้องจัดการอีกเหรอ?” หมอหลี่ถามหลินชีเยี่ยชะงักไปใช่แล้ว เขาไม่มีอะไรที่จำเป็นต้องทำอีกแล้ว……ชางหนานไม่อยู่แล้ว หน่วย 136 แตกสลาย ญาติพี่น้องในบ้านก็ไม่อยู่แล้ว ถ้าออกไปจากที่นี่ เขาจะไปไหนได้อีกล่ะ?เขา……เป็นคนโดดเดี่ยวแล้ว“ไม่มี……” หลินชีเยี่ยเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง“งั้นก็พักผ่อนที่นี่ให้สบายนะ ผมจะไปทำงานก่อน” คุณหมอหลี่หันหลังเดินออกไปทางประตู “เดี๋ยวจะมีคนมาปรับปรุงห้องให้ ถ้ามีอะไรก็กดกริ่งเรียกได้เลย ในสถาบันวิจัยมีคนอยู่เวรตลอด”“ตึง!” หมอหลีปิดประตูห้อง ในห้องสีขาวเหลือเพียงหลินชีเยี่ยนั่งอยู่คนเดียว เขา
