ยกเว้น……”“ยกเว้นอะไร?”“พลังจิตของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมานั้น คงก้าวข้ามจากขั้นฉือเข้าสู่ขั้นชวนแล้ว”หมอหลี่พยักหน้า “ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขารักษา [พิภพเทพ] ไว้ในสมอง การฝึกฝนอย่างยาวนานทำให้การก้าวข้ามขีดจำกัดในคราวเดียวไม่ใช่เรื่องแปลก”ในจอภาพ ดวงตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองรอบๆ อย่างสงบนิ่ง เมื่อเห็นสายรัดบนร่างกายตัวเอง ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยหมอหลี่จัดแจงเสื้อผ้าแล้วก้าวไปที่ประตูทางเข้าห้อง “เปิดประตูเถอะ ฉันจะเข้าไปคุยกับเขา”…‘ที่นี่คือ……โรงพยาบาล?’สายตาของหลินชีเยี่ยละจากสายรัดบนร่างกาย มองไปยังอุปกรณ์การแพทย์รอบตัวที่ทำให้ตาลาย ความสงสัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าแถมสายรัดนี้ดูคุ้นตายังไงชอบกล… ‘นี่มันของที่มีแต่ในโรงพยาบาลจิตเวชไม่ใช่เหรอ?’‘ฉันถูกพามาที่โรงพยาบาลจิตเวชงั้นเหรอ?’หลินชีเยี่ยพยายามสลัดความสงสัยในใจออกไป ดวงตาปรากฏแสงสีดำ ตั้งใจจะเปิดผนึกเทวะแห่งราตรีเพื่อฉีกสายรัดบนร่างกายแต่ผนึกเทวะของเขากลับถูกบางสิ่งกดทับไว้ ไม่สามารถปล่อยออกมานอกร่างกายได้เลยความรู้สึกแบบนี้ หลินชีเยี่ยไม่รู้สึกแปลกเลยตอนฝึกในค่ายฝึกอบรม ครูฝึกใช้วัตถุต้องห้ามกดทับผนึกต้องห้ามของพวกเขา ก็ให้ความรู้สึกแบบนี้ ต่างกันตรงที่ในค่ายฝึกอบรม ผนึกเทวะแห่งราตรีของหลินชีเยี่ยยังพอต้านทานแรงกดทับได้บ้าง สามารถปล่อยออกมานอกร่างกายได้ แต่ที่นี่กลับทำไม่ได้เลยการผนึกพลังของที่นี่กับในค่ายฝึกอบรมไม่
