ใช่ระดับเดียวกันเลยหลินชีเยี่ยลองใช้ผนึกเทวะมายาของเมอร์ลิน ก็ไม่สามารถปล่อยออกมาได้เช่นกัน มีเพียง [พิภพเทพ] ที่พอจะแผ่แสงสีทองริบหรี่ออกมานอกร่างกายได้บ้างหลินชีเยี่ยดีดนิ้วเสียงดัง แสงสีทองวูบหนึ่งก็กะพริบ สายรัดสองเส้นบนร่างกายเขาคลายออกโดยอัตโนมัติเขาลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง แต่แล้วก็เซจนเกือบล้มลงพื้น โชคดีที่ยันกำแพงข้างๆ ได้ทันจึงทรงตัวไว้ได้ เขาก้มมองขาทั้งสองข้างของตัวเอง ดวงตาฉายแววสงสัยขาทั้งสองข้างของเขาลีบและอ่อนแรงเพราะไม่ได้เคลื่อนไหวมานาน ร่างกายนี้เมื่อเทียบกับความทรงจำของเขา ก็อ่อนแอลงมากเกินไป‘ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันแน่?’ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังสงสัย เสียงเบาๆ ก็ดังมาจากนอกประตู ประตูโลหะสีเงินค่อยๆ เปิดออก ร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาจากด้านนอกหลินชีเยี่ยเห็นใบหน้านั้นแล้วชะงักไปเล็กน้อย “คุณคือ……หมอหลี่?”เมื่อหมอหลี่เห็นหลินชีเยี่ยแก้สายรัดออกเองและลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ดวงตาของเขาก็ฉายแววประหลาดใจ เขายื่นมือไปประคองหลินชีเยี่ยพลางยิ้มตอบว่า“ใช่ ฉันเอง นั่งลงคุยกันเถอะ”หมอหลี่พยุงหลินชีเยี่ยกลับไปนั่งที่เก้าอี้ ชายหนุ่มอดถามไม่ได้ “ที่นี่คือที่ไหน?”“ที่นี่คือส่วนลึกของศูนย์ไจเจี้ย โรงพยาบาลจิตเวช โค้ดเนม ‘หยางกวง’” หมอหลี่ตอบตามตรง“ศูนย์ไจเจี้ย……” หลินชีเยี่ย พึมพำสองคำนี้ เขาจำได้ลางๆ ว่าเฉาเยวียนเคยพูดถึงสถานที่แห่งนี้ ที่นี่เป็นเรือนจำที่ใช้ขังผู้ครอบครองผนึกต้องห้าม แล
