“ชีเยี่ย หมอว่ายังไงบ้าง?” หญิงวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนเดินเข้ามาในห้อง“บอกว่าผมฟื้นตัวได้ดี” หลินชีเยี่ยยักไหล่ เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “คุณป้าครับ หมอหลี่คนนี้… เป็นคนที่โรงพยาบาลส่งมาจริงๆ เหรอครับ?”“ใช่สิ ทำไมเหรอ?” ป้าถามอย่างสงสัยหลินชีเยี่ยส่ายหน้า “ไม่มีอะไรครับ ผมแค่รู้สึกว่าเขาแปลกๆ นิดหน่อย”ป้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตอบว่า “อ้อใช่ เมื่อกี้ตอนทำกับข้าว ป้าเพิ่งนึกได้ว่าซีอิ๊วที่บ้านหมดแล้ว คงต้องรีบออกไปซื้อหน่อย……”“ผมไปเองครับป้า” หลินชีเยี่ยอาสา “ป้ายังมีกับข้าวที่กำลังทำอยู่บนเตาไม่ใช่เหรอครับ”ป้าชะงักไปครู่หนึ่ง ลังเลสักพักก่อนจะพยักหน้า “งั้นระวังหน่อยนะ เดินทางปลอดภัย”หลินชีเยี่ยรับคำ เปลี่ยนรองเท้าที่หน้าประตูแล้วเดินออกไปเขาเดินลงบันไดที่เต็มไปด้วยโฆษณาเล็กๆ เมื่อมาถึงชั้นล่าง หลินชีเยี่ยก็เดินตามตรอกที่คุ้นเคยไปยังถนนสายหลักกำแพงเตี้ยๆ ข้างทางเป็นสีเทาขาวโล่งๆ มีโฆษณาเก่าๆ สีเหลืองติดอยู่ประปราย พื้นถนนปูนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ถ้าไม่ระวังก็อาจเหยียบลงไปในหลุมตื้นๆ นี้ได้เขาเดินเข้าไปในร้านเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ที่สุดริมถนน เลือกซื้อซีอิ๊วขวดที่ถูกที่สุด แล้วถือถุงพลาสติกเดินกลับบ้านพร้อมกับผู้คนที่เดินกระจัดกระจายหลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้น แสงอาทิตย์ยามเย็นทำให้เมฆบนท้องฟ้าเป็นสีแดงเพลิง เสียงจักจั่นจากที่ไกลๆ ผสมกับเสียงเพลงจากร้านเครื่องเสียงที่มุมถนนดังก้องอย
