ู่ในหูของเขา“??… ฉันอยากกลับไปยังฤดูร้อนนั้น ฉันอยากกลับไปอยู่ข้างกายเธอฉันรู้สึกเหมือนจะได้พบเธออีกครั้ง ฉากแรกที่มีเธออยู่ด้วย……??”หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยใช่แล้ว นี่แหละคือสิ่งที่เขาชอบ ชีวิตที่เรียบง่ายและอบอุ่นครืน~ทันทีที่เขาเพิ่งเดินผ่านไฟแดง เสียงดังสนั่นก็ดังมาแต่ไกล พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน!“แผ่นดินไหวเหรอ?” หลินชีเยี่ยตกตะลึงพลางทรงตัวให้มั่นคง เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน เห็นเพียงท้องฟ้ายามพลบค่ำที่เคยงดงามได้หายวับไปแล้ว สีดำสนิทและสีน้ำเงินเข้มแบ่งท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ออกเป็นสองส่วน ทุกสิ่งรอบข้างมืดลงหลินชีเยี่ยก้มหน้าลง จู่ๆ ก็ชะงักอยู่กับที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ คนที่เคยยืนรอสัญญาณไฟจราจรด้วยกันกับเขาต่างหายไปจนหมด ท้องถนนว่างเปล่า แม้แต่เงาคนสักคนก็ไม่มีภายใต้ท้องฟ้าสองสี สัญญาณไฟสีแดงบนถนนกะพริบวิบวับ ทำให้เงาของเด็กหนุ่มเป็นสีแดงเข้ม“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” หลินชีเยี่ยพึมพำในตอนนั้นเอง นักพรตสวมชุดสีเทาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน จ้องมองดวงตาของหลินชีเยี่ยแล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง“เจ้าควรตื่นได้แล้ว……”เมื่อเสียงพูดจบลง ถนนรอบตัวหลินชีเยี่ยก็แตกออกทีละนิด ราวกับโลกที่สร้างขึ้นจากกระจก พังทลายลงอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งรอบตัวเขากลายเป็นความว่างเปล่า สลายไปท่ามกลางสายหมอกสีเทาหลินชีเยี่ยรู้สึกเหมือนไร้น้ำหนัก ร่างกายร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็วแสงมา
